New York, New York, Part 2

De tweede dag in New York City begon in New Jersey. Aan de kade zagen we het economisch centrum van...uhm...de wereld en probeerde we twee grote ijzeren torens voor te stellen tussen het al adembenemende uitzicht. Veel tijd daar voor hadden we niet, want we waren met de boot op weg naar een koperen toren in de vorm van een van de meest iconische voorwerpen in onze wereld. Terwijl we New Jersey voor de tweede keer die week gedag zeiden om plaats te maken voor de stad waar miljoenen mensen naar toe komen, bleven we naar Manhattan staren, er niet bij stilstaand dat om de hoek iemand ons wou verwelkomen. Eenmaal onze blinde kop hebben omgedraaid zagen we haar, Lady Liberty, oftwel het Vrijheidsbeeld. We moesten er echter wel snel van genieten want we gingen eerst naar een museum (yep, zo doe je dat mensen, neem een groep jongeren laat ze enthousiast worden over iets en neem ze eerst mee naar een museum, dat houd ze wel tevreden!). Op Ellis Island konden we zien hoe immigranten honderden jaren geleden naar het beloofde land trokken en welke procedures ze moesten volgen om binnen te komen. Na een paar foto's en een hoop gegaap konden we dan eindelijk naar dat andere eilandje varen. En hoewel ze helemaal verkleurd is (koper is immers koperkleurig niet groen), de oudste vrouw op aarde is en maar één positie kan aannemen was ze verdomd prachtig. Het Vrijheidsbeeld was heel groot en van dichtbij, was ze echt geweldig. Die beroemde houding, die iedereen wel op televisie heeft gezien (in een CSI aflevering had ze zelfs bloed over haar hoofd lopen) doet machtig aan en tja, wat kan je anders doen dan foto's maken? Maar het werd bijna middag en we hadden nog zo veel te doen. Onze volgende stop was niet minder adembenemend, die twee grote ijzeren torens? Ja, die hebben er ooit echt gestaan. En daar, de plek die duizenden mensen precies 7 jaar en 3 dagen geleden angstig probeerde te onvluchten, daar gingen we naar toe. Alsof je iemand bent die de afgelopen 7 jaar met je hoofd in het zand hebt gezeten loop je langs Ground Zero alsof het een of andere bouwterrein is, totdat je wakker wordt en beseft dat de hekken wel erg dicht zitten, er wel een hele grote open ruimte is in het midden van de stad en dat de meeste gebouwen wel erg nieuw lijken. Nope, Ground Zero is verdwenen en in een poging om positief te lijken noemen New Yorkers het nu WTC Site. Maar dat weerhoud niemand om deze plek als onheil te zien. Een blik tussen de ijzeren hekken laat een hoop zand en ijzeren stukken zien, maar nergens zie je nog dat hier hel op aarde was. Stil wordt je er wel van, zeker als je in een café tegenover een broodje eet en beseft dat nog niet zo heel lang geleden, die plek bedekt was met stof en as, dat mensen hier naar binnen rende, hopend voor een goede afloop. Datzelfde gevoel kruipt omhoog als je St. Patrick's Cathedral binnenloopt (naam onder voorbehoud, het is 3 weken geleden dat ik dit heb gezien, dus niet alle namen zullen kloppen). Dit kleine kerkje tussen alle hoge gebouwen lijkt een oase van rust, maar alles herinnert je aan die 9 en die 11. Binnen een podium voor de verloren levens, buiten een boomstronk van één van de bomen die de kathedraal beschermd zou hebben. Want geloof het of niet. Buiten heb je uitzicht op Ground...sorry, WTC Site, en dan is het moeilijk te beseffen dat zo'n 5 gebouwen instortte die dag en dat dit kleine kerkje over eind bleef staan (sorry voor het gebrek aan respect, maar het doet me heel erg denken aan een klein dorpje dat dapper weerstand hield tegen de Romeinen). Maar goed, we zijn in New York City en hoewel je nooit de geschiedenis mag vergeten, wil je af en toe ook wel eens lol beleven. Op naar het Koninkrijk waar ALLES leuk is; The Disney Store. Vergeleken bij de winkel in Parijs doet deze store een beetje armzalig aan, vergeleken bij Disneyland Parijs is het zelfs vernederend, want alles is verAmerikaanst (is dat een woord?). Mickey draagt bling, Minnie is het Vrijheidsbeeld, honderden poppen met I Love New York en alles tegen een belachelijke prijs. Totdat je boven komt, waar men blijkbaar een plek heeft voor mensen met een gezond verstand. Althans, zo ver je portomonnee het toe laat. Want hoewel de schilderijen (soms zelfs origineel) van oude Disney films prachtig zijn, en andere kunstwerken doen verbleken, wie zou een origineel plaatje uit Snow White kopen voor een prijs met twee tot drie nullen? (Wie hou ik voor de gek, als ik miljonair was zou ik de hele galerij kopen!). En hoewel het allemaal erg Amerikaans is, moet je toch van New York houden. Want daar waar je in Disneyland uren in de wachtrij moet staan om een foto te maken van Goofy met een ander kind, kan je in New York gratis op de foto met Goofy en wordt er ook nog een foto voor je gemaakt. De rest van de middag was dan ook shoppen. En hoewel New York een angstaanjagend gebrek heeft aan normale winkels, was het toch wel leuk om door de stad te lopen à la New Yorkers, met andere woorden, half rennend over de straat alle stoplichten compleet negeren. Een vlugge blik in The Trump Tower en een mislukt plannetje om een fietstaxi te nemen later en je zit in een van de coolste restaurants in New York. Planet Hollywood is een filmmuseum gemixt met een hippe club en een goed restaurant. Uitkijkend op de eetzaal met ontelbaar veel LCD-schermen en podia met legendarische filmiconen zaten we in aparte ruimte waar we lekker konden genieten van het New Yorkse leven. De avond spendeerde we op het New Yorkste plekje in Manhattan, Times Square. Op de plek waar elk jaar duizenden het nieuwe jaar in luiden en waar zo'n vier jaar geleden de première van The O.C. werd afgeteld bruist het van de lichten. Want serieus, wie heeft de zon nodig op Times Square? Honderden advertenties, de een nog groter dan de ander. Vreemde mannen die je Rolex-en proberen aan te smeren en een hoop mensen die foto's maken onmogelijk maken verpesten de lol niet die je hebt als je op deze awesome plek bent. En dan MOET je toch even naar de M&M store die er aansluit. Duizenden M&M's in onnodig veel smaken, maar het blijft o zo cool (tja, dan moet je toch een t-shirt kopen die bewijst dat je er geweest bent). Eenmaal in de bus namen we afscheid van de gids (yeey) en gingen we terug naar het hotel, waar het ons leuk leekt om niet te gaan slapen waardoor we dus een 26 urige dag voorzette toen in de ochtend we onze spullen moesten pakken omdat we weg gingen.

PS: In deze beschrijving van New York laat ik een bezoekje aan Brooklyn achterwege. Hoewel een tocht over de Brooklyn Bridge geweldig was, wil ik NOOIT meer praten over het huis dat we in Brooklyn bezochten, want serieus, ik heb er nu nog nachtmerries van.