Two Months In Two Minutes

Het is haast onmogelijk om de afgelopen twee maanden te beschrijven. Sinds New York is er zo veel gebeurd dat ik nauwelijks weet waar ik moet beginnen. Ik besef dat jullie geen idee hebben waar ik zit, met wie ik zit en vooral, met welke herinneringen van de afgelopen twee maanden ik hier zit. Ik zal bij het begin beginnen, maar ik betwijfel of ik alles kan vertellen, dat zou onredelijk zijn voor zowel jullie als mij. Hoe dan ook, na het geweldige reisje naar NY vloog ik naar San Francisco, en van daaruit vloog ik vanuit de bewoonde (en bekende) wereld naar een staat genaamd Oregon. Ik en Babette (een meisje uit Ned. die ook een jaartje Amerika aandoet) waren bloednerveus toen we het vliegtuig uitstapte. Na de afgelopen dagen met elkaar en andere Nederlanders te hebben gehangen was dan nu het moment aangekomen waarop we afscheid moesten zeggen van de Nederlandse bekendheid en in het diepe springen dat The American Culture heet. Zouden onze host families aardig zijn? Zullen ze op ons staan wachten? Waar zijn we in godsvredesnaam aan begonnen en kunnen we nog terug? Eenmaal uit het vliegtuig, door de lange hal, waren we als een stel idioten de beurt aan het afwisselen wie er als eerste om de volgende hoek zou gaan. Uiteindelijk waren we dan daar. Met ons hele leven achter gelaten in een klein vliegveldje zonder al het bekende en met het uitzicht op een groep vreemde die op de mensen op ons kleine vliegtuigje wachtte. Tussen die mensen stond andere bekende Jella die haar gastmoeder al enkele uren geleden had ontmoet. Het eerste wat je in zo'n situatie doet is op het enige bekende afrennen en er aan vast houden, maar dat was niet nodig. Mijn hostmoeder en enkele dormgenoten (is dat een woord?) stonden al op me te wachten en hoewel ik niet wist wie ze was, was ze zelf slim genoeg om zichzelf voor te stellen en een ongemakkelijke situatie te voorkomen waarbij ik hallo zou zeggen tegen een wildvreemde vrouw met de veronderstelling dat dat m'n hostmoeder was. Wat ongemakkelijk leerde we onze hostfamilies kennen terwijl we op onze spullen wachtte. Vanaf toen ging het razendsnel. Wij Nederlanders namen afscheid van elkaar en daar ging ik dan, met een groep onbekende mensen in een wit busje naar een plek die ik alleen kende van Google Earth. Ik herinner me erg veel van de heenreis, wat erg verbazend is aangezien ik halfdood op de achterbank zat. Na 36 uur wakker zijn, inclusief één dag New York, één nacht stoer wakker blijven in een hotel en één dag door Amerika reizen, was ik dood, dood, dood, dood moe. Ik besefte dan ook nauwelijks dat we stopte bij een winkel, dat we mijn huidige woonplaats binnen reden, dat ik werd voorgesteld aan de rest van mijn dorm en dat ik naar binnen liep en op mijn bed plofte. 

Dat hielp in ieder geval wel heel erg met het wennen. Wanneer je na zo'n avontuur op een zondagmorgen wakker wordt in een vreemd gebouw dat je thuis wordt voor het aankomende jaar, ben je een stuk beter gewend aan je nieuwe leven dan dat je de verandering bewust mee maakt. M'n hostmoeder, Doreen, was de vriendelijkheid zelve, ze had me de vorige avond een glas water gebracht, maar ik had vrolijk doorgeslapen en nu bood ze ontbijt en alles aan. Dat was zo'n beetje m'n laatste herinnering van de eerste week. Dat plus de volgende dag zat ik in de schoolbanken, wennend aan hoe anders (en oud) alles was en stiekem schreeuwend hoe ik hier nooit zou kunnen leven. In de navolgende weken merkte ik wel weer hoe "stads" ik eigenlijk ben. Op je uiterlijk let je hier niet en je vermaken wordt compleet opnieuw gedefineerd wanneer je in de Middle of Nowhere zit. Uitjes naar de stad worden al snel grootste gebeurtenissen en elke verandering pak je met beide handen aan, want alles is beter dan in dezelfde sleur vallen waar je elke dag in zit.

Nou moet ik zeggen dat het lang niet zo erg is als ik altijd doe blijken. De sleur hier is eigenlijk prima vermakelijk, het is alleen dat je niets noppes nada te doen hebt. En dus leer je iedereen om je heen kennen, speel je meer sporten dan je ooit had gedacht (sorry, maar na twee dagen in het Football team bedacht ik me dat je als luie zak niet te veel hooi op je vork moet nemen) en ben je al blij als er een boerenfeest is waar je een zaterdagavond kan spenderen zoals het eigenlijk hoort; muziek, dans en, nouja, je mag naar alcohol kijken. Dan hebben we nog Homecoming, wat erg gaaf was. Nee, het was geen echt schoolfeest en een feest zoals dat zou in Duiven worden gelabeled als "grote mislukking",maar met de riemen die ik had heb ik nog aardig weten te roeien. Iedereen had me verlaten en met een paar kinderen van de lagere school wist ik de cafeteria om te toveren in een redelijke danszaal. Ik was erg trots op mezelf, ook al was het feest nog lang niet zoals we dat in Nederland zouden doen. Enkele weken eerder was er The Painted Hills Festival. Mitchell's (het dorpje waar ik zit) jaarlijkse en enige feest waarbij het hele dorp activiteiten doet. Een daarvan is de dunktank. Een grote bak water met een springplank waar men op kan zitten en anderen kunnen een doel bekogelen met ballen. Als ze het doel raken zakt de springplank naar beneden en valt degene op de springplank in het water. En ik, met mijn hart voor het goede doel waar het geld naar toe ging, offerde mezelf op om op de springplank te gaan zitten. Leuk en aardig, maar toen ik in het ijskoude water viel en boven kwam met de woorden "Holy Fuck", was ik een stuk minder geliefd. Gelukkig is er elke week wel een schandaal in dit dorp en dus was ik tijdens de studentenverkiezingen populair genoeg om Vice-President te worden! Yep, er is zo veel gebeurd in de afgelopen maanden dat ik nog uren door kan praten, die verhalen zouden onder andere een meisje dat uit de dorm vertrekt betreffen, een van de coolste mensen in het dorp die ons heeft verlaten, ruzies in de dorm, liefdesrelaties in de dorm, een hoop meidendrama, een nachtmerrie weekend dat eindige in het verliezen van mijn iPod, het breken van mijn gloednieuwe camera tijdens het rotsklimmen, het populariteitsverlies van iedereen die het Football team uitgaat, het over water vliegen terwijl je achter een speedboot hangt, het uitkijken op het dorpje terwijl je een honderd meter hoger op rotsen uitkijkt en het bekijken van vele, vele sportwedstrijden waarbij je min of meer gedwongen wordt om te vrijwilligen als cameraman of snoepverkoper, enz. enz. Hoe dan ook, ik heb hier echt een geweldige tijd, maar ondertussen mis ik iedereen in het koude Nederland ontzettend, en hopelijk zal dat zo blijven, want hoewel ik hier niet weg zou willen en iedereen onzettend cool vind, wil ik nooit en ten nimmer vergeten dat ik voor dit grootste avontuur al mensen kende die mijn leven (haast) even avontuurlijk maakte.

Hou je haaks en tot de volgende keer (die hopelijk sneller zal komen),

en kijk uit naar de foto's die ik snel zal uploaden!!!

Gr. Manju-vergeet-me-niet

Edit: Nieuwe foto's op mijn Picasa webalbum:

High School Year