Merry, Merry Xmas & A Very Lame New Year

De tijd vliegt voorbij. Ik heb het de vorige keer gezegd, en ik zeg het nu weer. Damn, dan maak ik me nog zorgen over

kerst en nu zit ik hopeloos aan een tafel treurig dat de eerste beste feestdag óf Martin Luther King Day is (hey, een vrije

dag is altijd welkom) of Valentine's Day (het moment dat ik een feestdag zal vieren voor happy couples en eeuwige liefde

is de dag dat ik gothic wordt en voor altijd naar Nickelback luister). Maar laten we even flashbacken naar 2008, een

topjaar als ik het zo mag zeggen, zelfs zonder Ludo en, voor de helft, zonder Nederlandse bodem. Maar, hoe belabberd

het ook begon, 2009 zal ongetwijfeld ook geweldige dingen brengen, dus alsnog; een gelukkig nieuwjaar!

Merry Xmas
Mijn eerste Amerikaanse witte kerst, ach, het kan erger. Nou had Doreen ons al gewaarschuwd dat het niet zo zou zijn in

de films, en als je in een klein dorp zit met geen enkele verbinding met de buitenwereld, dan mag je dat ook niet echt

verwachten. De kerstboom was versierd en de lichtjes hingen boven de ramen. Verder was het, zeker in vergelijking tot

Halloween, het nogal kaal en gewoontjes. Maar toen ook onze stockings aan de muur hingen, begon het toch wel weer

te kriebelen. Nieuw was dat we niet in kerstkleding werden verwacht en dat het eten niet veel afwijkt van het normale. In

feite, ik kan me niet echt herinneren wát we precies gegeten hebben (in 2007 aten we wild ofzo en toen was ik ziek, het

blijft toch wat met kerst). Op kerstavond gaven we onze hostouders een weekendje weg naar een luxe hotel en ze waren

buiten zichzelf van blijdschap. Zelf kreeg ik snoep, een Family Guy pyjama, twee DVD-boxen van South Park en een DVD

-box van One Tree Hill. Na enkele dagen kerstmis merk je toch wel waarom Amerika zo dik wordt tijdens de feestdagen

(dikker dan normaal bedoel ik) want elke seconde van de dag snoep je al de chocolade op die je maar kan vinden en

dan zit je zo vol dat je best een of twee maaltijden kan missen.

And A Happy...Evening
Nieuwjaar, mijn favorite feestdag (en ja, ik realiseer me dat ik dat bij de meeste feestdagen zeg, maar nieuwjaar is toch

wel het meest coole), en in plaats van in het midden van de nacht door een mistig Arnhem te wandelen, zaten we dit keer

in de woonkamer naar cartoons te kijken. Op mijn iPod ging ik maar even de beste nummers van 2008 af en het laatste

uurtje van het jaar kroop voorbij. Nog één minuut, althans, dat is wat we dachten. De meeste werden nu wakker en de

anderen keken op vanaf hun iPod. Maar we waren allemaal nogal verward, of het nu door het gebrek aan champagne en

de aftellende klok op RTL 4 was, of dat we te veel cartoons gezien hadden, maar we wisten niet zeker of het de laatste

minuut was of dat we nog een minuut te gaan hadden. En voor we er goed en wel uit waren werd er geroepen dat we

naar bed moesten. Dat was ons nieuwjaar. Of het nu al 2009 was of niet, we namen afscheid en gingen naar bed. Ja,

inderdaad.

Swoosh, swoosh, swoosh
Het is altijd leuk als je nieuwe dingen probeert en in het begin van het jaar voel je goed over het aannemen van nieuwe

uitdagingen. Dus kon zelfs ik me verheugen op wintersport. Allereerst gingen we van het kinderbaantje, toen ik op het

vlakke heuveltje stond was het spannend, maar eenmaal aan het glijden op m'n ski's was het toch redelijk saai. Op naar

de volgende uitdaging en dan zit je plots hoog boven de bomen in een skilift op weg naar een grote heuvel en besef je

dat er niet veel mogelijkheden zijn om weer beneden te komen....de eerste paar keren was het vooral mijn angst die me

er toe dwong om mezelf in de sneeuw te laten vallen. Want hoewel ik mezelf prima staande kon houden op m'n ski's

(waarschijnlijk te danken aan de vele avonden skeeleren met jan en alleman) had ik hetzelfde probleem als op skeelers;

ik kan niet remmen. En nou kan je prima uitrijden op een vlakke weg, maar als je van een heuvel afsuist kan je uitrijden

wel vergeten. En dus vloog ik langs iedereen heen met hier en daar een gil van iemand die riep dat ik te snel ging en

gleed ik de heuvels af. Na enkele pogingen om te remmen vond ik het wel goed en liet ik me of in de sneeuw vallen of

suiste ik gewoon de heuvels af met 40km per uur. En nou kan dit prima op de Over Easy heuvel voor beginnelingen,

maar wanneer je de blauwe piste wil proberen is dit niet de slimste aanpak, jongens en meisjes. Ik en mijn Japanse

vervangster voor een huisdier (Saki is de meest coole persoon in de wereld en je kan haar even goed vervangen voor

een puppy) gingen de blauwe piste af en hoewel zij elegant van de heuvel af kon skiien, gleed ik veel te snel van de

heuvel af en besloot ik me te laten vallen in de lossere sneeuw. Yep, GROTE FOUT. Want deze heuvel was stijler en dus

rolde ik vrolijker verder nadat mijn achterste de grond raakte. Een enkele koprol later en mijn ski's lagen achter me en

mijn benen zaten tot aan mijn kuiten in het zand gestoken. Het duurde zo'n tien minuten voordat ik mezelf bevrijd had uit de laag sneeuw, tot groot genoegen van mijn Japanse metgezel, en vanaf toen besloot ik dat het maar beter was als ik op de witte en groene piste bleef. Toch was het ongelovelijk gaaf en hoewel mijn handen bevroren waren en ik mijn benen soms niet meer kon voelen, heb ik het toch ontzettend leuk gehad. Yep, wintersport is zo erg nog niet.

Basketbal verliezen, deel 2
Ik wou dat ik kon meededelen dat we al een wedstrijd gewonnen hebben, maar helaas, nog niets daar van. Ik heb er volste vertrouwen in dat dat zal veranderen, maar elke wedstrijd blijven hopen en dan teleurgesteld worden is nog vermoeiender dan alles uit je lichaam halen om op je best te spelen. Gelukkig ben ik wel beter geworden dan toen ik begon, JA JE LEEST HET GOED, IK BEN GOED IN SPORT!! Oké, ik ben belachelijk slecht in de aanval, maar erg goed in de verdediging, dus het wordt wisselen telkens als het team de andere kant op rent, maar goed tenminste ben ik ergens goed in, en dat is meer dan eerst :P Lalalala.

Oké, dat is het voor vandaag, genoeg gepraat over van alles en nog wat en zoals elke keer neem ik mezelf voor om wat sneller weer te gaan bloggen want meestal laat ik een hoop uit omdat het anders een boek wordt. (Ook al vraag ik mezelf wel af of ik een boek moet schrijven over ALLES wat hier gebeurd, want serieus, het is te veel om op te noemen in één gesprek. Tot de volgende keer!