Fall, Snow, Ball & A Little Bit Of Travesty

De tijd vliegt voorbij. Het is moeilijk te beseffen dat in de afgelopen maand er zo veel is gebeurd. Sinds 26 oktober hebben we Halloween, Thanksgiving, ziekenhuisbezoeken, brandstichting, irritaties, gewoontes, basketbal en allerlei andere dingen meegemaakt. Wanneer je zo veel vrije tijd hebt, (dat hebben gezegd, je zit van 8 tot 3.30 op school en hebt practice van 5.15 tot 8) doe je dingen die je al in tijden niet meer hebt gedaan, of die je normaal niet zou doen. Maar laten we beginnen bij het begin.

Hallo & Ween
Ik moet zeggen dat ik op 31 oktober toch wel erge spijt had dat ik de maandag daarvoor geen kostuum had gekocht (ik was depressief over mijn iPod als je het nog kan herinneren). Toen ik iedereen verkleed zag begon zelfs bij mij (als anti-carnivalist) het te kriebelen. En dus kwamen we op het briljante idee om verkleed te gaan als meisjes. De meiden hadden lol met het aankleden van ons. 2 gescheurde panties, korte rokjes en opgevulde bh's later gingen we de straten af om snoep te verzamelen. Dat was, meer omdat je het nu eindelijk eens kon beleven, super. Het snoep at ik niet, en mijn kostuum won nou niet bepaald de originaliteitsprijs, maar alleen het rondlopen en het "trick or treat" gedoe was al top. We sloten de avond af met twee horrorfilms, waarvan ik er één niet had meegekregen omdat ik sliep.

College Road Trip
Dat weekend zou de school ons op een college road trip nemen naar alle belangrijke colleges in de buurt (en met in de buurt bedoel ik in een straal te grootte van Nederland). De gehele dorm ging mee en daarmee was het meer een dormtripje dan iets anders en aangezien er maar een paar mensen waren die geïnteresseerd waren in de colleges, was het meer een winkeltripje dan iets anders. Want de hoofdattractie zou winkelen in Portland zijn, in het grootste winkelcentrum van Oregon. En ik moet zeggen, het viel me best tegen. Er waren maar 2 dvd winkels, en ik had geen kleding nodig dus daar had ik ook niets aan en het eten was er niet geweldig (hallo, als een winkelcentrum geen MacDonalds heeft kan je net zo goed niet gaan). En voor iemand die winkelcentrums in Londen en Parijs heeft gezien, was dit niets vernieuwend. Geen enkele aankoop, maar een lang afgewachte knipbeurt later gingen we terug naar huis met een bus vol winkeltassen en evenveel kennis over colleges als op de heenweg.

Thanks & Falling
Voor het lange Thanksgiving weekend ging ik naar het huis van de coach en ik kon me voorbereiden, samen met de andere Nederlandse jongen Sef, op een lang weekend leuke dingen doen. Het programma stond barstensvol en we waren ook nog eens te gast bij een super aardig jong gezin. Allemaal leuk en wel, maar op Thanksgiving, waarbij de keuken gevuld was met de heerlijke geuren van versgebakken kalkoen en aardappelsalade, mochten we gaan vierwieler rijden in een van de vele velden van de coach (hij beheert zo'n 20,000 hectare). Het was koud en m'n handen vroren af, maar het was super. Niet veel later besloten we terug te gaan naar het huis en eenmaal binnen begon het me te duizelen. Ik besloot even op bed te gaan liggen, maar de coach kreeg bezoek van zijn zus en dus besloot ik de visite te groeten. Fout! Ik kon haast niet beseffen wat ik deed en dus duizelde ik de woonkamer binnen en bedacht toen dat het beter was als ik even een tukje zou nemen. In mijn gedachtes begaf ik me weer op mijn bed en dus ging ik heerlijk slapen. BAM! Ik lag op de grond, in de woonkamer, en iedereen stond om me heen. Ik had bij God geen idee wat er gebeurd was en dus liet ik me naar de bank brengen. Volgens de anderen in de woonkamer was ik doodnormaal de kamer binnengelopen, had ik staan praten en viel toen uit het niets op een ijzeren houthouder die meer weghad van een mislukte stoel. Mijn duizeligheid nam in ieder geval af en dat zou het einde zijn geweest van mijn Thanksgiving stunt, mocht het niet zo zijn dat ik mijn oor had geraakt tijdens mijn tocht naar beneden. Ik voelde zelf helemaal niets, en als niemand het had gezegd was ik vrolijk door gegaan met de dag, maar Sef en de coach namen een kijkje achter mijn oor en waren niet al te blij met wat ze zagen (Keri, de vrouw van de coach, slaakte een kreet wat mij alleen maar bezorgder maakte). Mijn oor was van de bovenkant tot de onderkant compleet opengespleten (aan de achterkant) en dus gingen we terug naar de dorm om het te fixen. Ik voelde me prima, maar het was een procedure om het toch even te laten naarkijken. Maar in de dorm ging het niet veel beter. Doreen, mijn hostmam, was super bezorgd en ongerust en haalde er een EHBO'er bij (toevallig ook een lerares van mij aangezien iedereen in dit dorp twee of meer banen heeft omdat je hier, zo'n uur verwijderd van de buitenwereld, aardig zelfvoorzienend moet zijn). Die begon plots te praten over een veels te hoog suikergehalte (vind je het gek nadat de coach en Doreen me volgepropt hadden met snoep en suiker met thee) en dat mijn ogen niet goedreageerde (mens als je iemand verblind met een schijnwerper dan reageert niemand gezond). En dus waarschuwde ze me over rustig aan doen, waarschuwen als ik me niet goed voelde en een mogelijke dood als ik niet deed wat ze zei (Bruna stond inmiddels op het punt te gaan huilen). Ik begon me inmiddels te vervelen en wou terug naar de coach, maar de lerares en Doreen vonden het beter als ik naar het ziekenhuis ging. En daar was mijn aandacht weer want hoe vervelend het ook was dat mijn oor niet wou stoppen met bloeden en dat ik Doreen afhield van haar eigen Thanksgiving maal, was het toch redelijk cool dat ik hechtingen zou krijgen. Althans, dat denk je. In het ziekenhuis (de eerste hulp leek meer op de onderzoekskamer van onze huisarts) moesten we uren wachten terwijl nietswetende troela's en een broeder (sorry hoor, maar als een tiener binnenkomt met een wond dan kan je toch op z'n minst een leuke zuster sturen!) ons bezighielden. Daar kwamen eindelijk de hechtingen en van de verdovingsprik tot aan het einde van de vierde hechting, voelde ik niets. Zelf heb ik de wond nooit gezien, maar ik moest er wel mee leven dat ik een stomme hoofdband moest dragen om druk op het oor te houden en dus stond ik een week lang voor gek met een witte tulband op m'n hoofd. Thankgiving bracht ik uiteindelijk door met m'n hostfamilie en daar was de kalkoen, aardappelsalade en veel, veel meer, even goed. De volgende dag keerde ik terug naar de coach en stichtte we onder andere bomenhoge vuren en reden we nog wat meer op de vierwielers. Uiteindelijk was het een superleuk weekend geworden en ach, dan maakt het ook niet meer zo veel uit dat je bijnaam "Mustafa" werd vanwege je hoofdband.

Basketbal
Drie weken eerder besloot ik (gedwongen, iedere dormstudent moet een sport spelen) bij het basketbalteam aan te sluiten en met lage verwachtingen kan het alleen maar beter worden. Practice (elke dag van 6 tot 8 met 45 minuten van te voren fitness), was oververmoeiend want je rend jezelf kapot en als je dan ook nog eens kamergenoten hebt die 's avonds niet willen slapen omdat zij 's middags al hadden getukt, dan ben je aan het einde van de week verdomde woedend als je op een zaterdag weer eens wakker wordt om 8 uur omdat je zo gewend bent aan het ritme (dat me al sinds m'n 4e achtervolgt, MAM!!) Hoe dan ook, in die drie weken begon ik basketbal toch wel leuk te vinden en toen de dag eindelijk aanbrak dat onze eerste wedstrijd gespeeld zou worden, begon het toch erg te zenuwen bij ons. Zeker omdat de helft van het team niet mocht spelen omdat ze onvoldoendes haalde. Ik moet zeggen, het gevoel als je speelt en de gehele gymzaal kijkt naar je, is geweldig. Er is niets leuker dan spelen, rondrennen en je best doen om te winnen (ik zeg je best doen, want 2 oefenwedstrijden en 2 officiele wedstrijden later hebben we nog steeds niet gewonnen) en als je dan op de bank zit dan moedig je je team aan. Yep, Amerika doet het anders en hoe verslaafd ze ook zijn aan gesmolte kaas en boter, sommige dingen doen ze wél goed.

Let It Snow, Let It Snow, Let It Broeikaseffect!!
Na onze vierde wedstrijd, waarin ik een kleine 5 minuten heb gespeeld (ok, ja, ik kan evengoed een basketbal vangen als een goudvis, maar mag ik tenminste wat credit krijgen voor mijn verdediging?) en ik de dag vooral doorbracht met het helpen van Doreen in de kantine van de sportzaal (we verkopen dingen voor onze voorjaarstrip), eindigde we de avond met een 11 punten verlies, wat totaal onverdiend was, want we hadden twee scheidsrechters die de schijt wisten van rechtvaardig en ons team pas echt begon te spelen toen we 20 punten achter stonden, maar toch, we hadden een super wedstrijd achter de rug en ik was toe aan een bank met een film toen Bruna op eens gillend op me af kwam rennen dat het sneeuwde buiten. Ik, die elke dag dankbaar was dat de sneeuw richting Nederland ging dit jaar, vond dat de avond officieel in het gevroren water was gevallen. Maar eenmaal buiten (in de kou, sorry, maar wie wordt nou blij als je BEVROREN water uit de lucht ziet vallen en er met dikke letters JE GAAT VALLEN in de toekomst geschreven staat?) was het toch niet zo erg. Vele uitwisselingsstudenten beleefde hun eerste sneeuw en op een haast sprookjesachtige manier dwaalde sneeuw rustig en zonder al te koud te zijn, neer in het dorpje dat plots erg ideallistisch (a la Zwisterland) aandeed.

En dus sluit ik dit verhaal af van de maanden november en december, met een vrees om naar buiten te kijken want als het meer gesneeuwd heeft wordt ik misschien gek, maar met het besef dat ik toch moet opstaan omdat onze volgende wedstrijd in vijf uur is, kijk ik vrolijk uit naar het moment dat de aankomende 12 dagen voorbij zijn, en ik mijn eerste echte officiële witte Amerikaanse kerst mag beleven....

Fijn Feestdagen iedereen!