I'm Gonna Be A Part Of It....

De eerste avond in het hotel was vooral gezellig. Niemand had echt zin om naar bed te gaan en na een beetje zwemmen en rondhangen bleven er een paar over om gezellig bij te praten. Toen ik samen met de enige twee andere jongens naar onze kamer ging zagen we dat er maar twee bedden waren. Dat ging dus niet werken. Na drie keer bij de balie te zijn geweest kregen we eindelijk ons derde bed, en raad eens wie daar op mocht slapen... Maar zo ver dus onze eerste nacht. De volgende morgen werd het leuker. Na een echt Amerikaans ontbijt (nee, geen ei met spek, maar een bagel met roomkaas. De Duitsers compleet negerend was het onder de Nederlanders lekker gezellig. En we maakten ons klaar voor de eerste dag van New York City.De eerste blikken op de stad in de ochtend waren nogal vaag, letterlijk. Behalve de contoeren van de gebouwen tegen de licht grijze lucht was er weinig te zien. Dat veranderde echter naarmate we dichterbij kwamen. We gingen via de tunnel van New Jersey naar New York en hoewel het aankomen via een brug of boot ons bespaard bleef, was het toch aardig gaaf om tussen al die grote gebouwen te rijden. Dat was, tot dat onze gids kwam. Een of andere rel nicht met een Frans snorretje en een lightsaber (voor de non-film kenners, het was een plastic kopie van de lichtzwaarden die worden gebruikt in de Star Wars films) moest ons de tijd van ons leven bezorgen. Als eerst gingen we naar Central Park, waar hij ons de sterfplaats van John Lennon liet zien. We liepen Central Park in en kwamen op een klein pleintje dat bekend stond als het vredesplein (of iets dergelijks). In het midden was een cirkel gevormd met daar in het woord 'Imagine' wat natuurlijk verwijst naar Lennon die samen met Yoko Ono het stukje park hadden gesponsord. Ono had alle leden van de Verenigde Naties zo ver gekregen een boom te doneren aan het stukje park, dat gevormd was als een aardbei, aangezien het stukje 'Strawberry Fields' (Forever, ja die ja) heette. Hier zouden alle mensen dus samen komen om vredig te zijn en dat soort dingen. We liepen door naar een bekender stuk. De fontein die al in vele films zijn optrede had gedaan was niet erg indrukwekkend, maar kijkend naar de trappen die richting de fontein stonden, was het toch leuk om iets bekends te zien. Zeker aangezien het meertje achter de fontein voor de helft bedekt was met groen spul (en de andere helft met verliefde mensjes in bootjes). Na een paar foto's te hebben genomen (en met eerste échte dollars gespendeerd aan een fles Coca-Cola) gingen we terug naar de bus. Die zou ons vervoeren naar onze volgende stop. Onderweg zagen we Lincoln Center, Columbus Center (ofzo, het had in ieder geval iets te maken met Columbus) en the Chrystler Building en The Empire State Building (vlugjes, want natuurlijk rijd de bus altijd door als je dat niet wil en stopt hij als er niets te zien is). Eenmaal bij onze volgende stop was het shop-time. Althans, zo ver je een half uur "shop-time" kan noemen. Niet dat dat uitmaakte, want we waren bij het Mekka van de computer-freaks; The Apple Store. Voor diegene die dat niet kennen; (schaam je!) het is de winkel van Apple, waar ze iPod's, iPhones, Mac's en alles er tussen in verkopen. De entrance was een ronde trap die onder een grote glazen kubus met daarin een grote appel naar beneden tolde. Mocht iemand zin hebben om er iets te kopen, dan kon je aansluiten in de ongeveer één uur durende rij. Of je kon 's nachts om 3 uur terug komen, aangezien de winkel 24 uur per dag open was. Naast het witte paleis stond New York's grootste speelgoed winkel (vergeleken bij die van Londen was het een lachertje, maar toch, voor de stad die het big, bigger, bigst wil was het een leuke poging tot..), hier kon je alles van Logo, Barbie, Harry Potter en wat dan ook kopen. En mocht je daar geen zin in hebben, dan had je altijd nog knuffels van wilde beesten en dinosaurussen die zowel qua grootte als qua prijs de levende versie konden overtreffen. Op weg naar onze volgende stop, dat ook winkelen betrof, zagen we o.a. Starbucks op elke hoek (letterlijk, aan het begin en aan het einde van elke straat zat er een), een grote Macdonalds, een klein parkje voor de slachtoffers van 9/11 en veel, heel veel flats. Hoe leuk het ook was in New York, de dag vloog voorbij net als alle ramen in de gebouwen die we zagen vanuit de bus. Een voor we het wisten, was het avond. Maar het beste moest nog komen, want we gingen naar Top Of The Rock (wat overigens ook de thuishaven is van de televisiezender NBC, waardoor ik meer verlangde naar de grote tv-serie winkel op de eerste verdieping dan het dakterras op de 63ste...Maar zelfs een levensgrote poster van Heroes verbleekte bij wat er boven te zien was. Alsof je een achtergrond afbeelding op je computerscherm bekeek zag je New York in de avond. Niet dat er ook maar één donker plekje te zien was, want werkelijk, er is meer licht in New York 's nachts dan overdag (aangezien de zon nooit in de straten kan komen vanwege de wolkenkrabbers). Met een geweldig uitzicht op The Empire State Building, The Brooklyn Bridge en voor de nachtkijkers zelfs het Vrijheidsbeeld aan de ene kant, en een heel leuk aanzicht van één grote zwarte vlek dat Central Park voorstelde aan de andere kant, was er genoeg te zien om er de hele nacht te blijven. Helaas moesten we al snel weer afscheid nemen van wat gerust het behang in mijn kamer mocht worden (op de vele helikopters en vliegtuigen na dan). Uitgelaten over The City That Never Sleeps reden we terug naar New Jersey (ew) en dus ook ons hotel. Wat hangen en praten en naar bed, want dag 2 zou nog veel meer te bieden hebben, als we de huppelende gids mochten geloven...
Om alle New York foto's te zien; check http://picasaweb.google.nl/manju.reijmer/NewYork2008