Start Spreading The News, I'm Leaving Today

Er was eens een ontzettend gave gozer die in een klein dorpje in het boerenland van Nederland woonde. Hoewel iedereen hem ontzettend gaaf vond en erg van hem hield had hij het plan om naar Amerika te gaan en daar super beroemd te worden. Omdat hij zo goed kon zingen en zo goed kon sporten was hij er zeker van dat iedereen hem aardig zou vinden. In New York aangekomen bleken alle Amerikanen naar zijn komst te hebben uitgekeken en binnen enkele seconde werd hij ontzettend populair en kreeg hij bakken met geld. Hij werd naar L.A. gestuurd en kreeg een villa en allemaal mooie meiden om zich heen. Daar leefde hij nog lang en gelukkig.

Bij mij ging het anders. :)

Het was waarschijnlijk de eerste ochtend waar ik niet doodmoe wakker werd. Waarschijnlijk was het de adrenaline, maar ik was niet moe. Erg enthousiast was ik echter niet. Ik had, en tot op de dag van vandaag heb ik dat nog, het gevoel alsof ik op een korte vakantie ga en over enkele weekjes weer terug ben. Voor ik het wist was iedereen beneden, super enthousiast dat ik weg ging (en nu ik dat typ weet ik niet of dat positief of negatief was). Na het afscheid van m'n tante, m'n nichtje, m'n oom, en m'n andere tante (ik had m'n oma en m'n 3e tante de vorige dag nog gezien en m'n neefje de vorige avond) gingen we samen met Thijs en Lisa op weg. Het was een normale rit, de laatste keer dat ik Duiven zag kan ik me niet herinneren, ook al heb ik nu toch wel het gevoel alsof ik m'n oude vertrouwde gehucht een jaar niet zal zien.....(ok geintje, wie gaat Duiven nou missen?) Zelfs aangekomen op het vliegveld had ik nog niet het idee dat ik weg zou gaan. Hoewel de eerste keer Schiphol erg awesome was (de allereerste keer niet meegerekend) had ik meer aandacht aan het meekrijgen van m'n spullen dan aan het feit dat ik binnen enkele uren de Nederlandse bodem zou verlaten. Eenmaal bij de check-in gingen de afscheids-uren wel snel. Na een uur in de rij te hebben gestaan om je koffers weg te geven was het dan eindelijk tijd om afscheid te nemen. In films is het altijd grandiozer en dramatischer, maar nu hadden degene die gekomen waren meer zoiets van; "hey, kan je niet al vast gaan, we moeten naar een feest toe om het te vieren". ;) Althans, zo leek het, want geloof het of niet, mensen gaan me missen! Jah, dat geloofde ik zelf ook niet! Maar daar ging ik dan, na afscheid te hebben genomen van Femke, Arash, Thijs, Lisa en mam en pap. Erg spannend was het niet, we liepen door de hal, gingen naar de security (nog bedankt, Joyce, voor het cadeau, daardoor waren we extra laat!). En voor ik het wist zat ik in het vliegtuig.
De eerste keer vliegen was alleen bij het opstijgen spannend. Want bij een achtbaan schiet je weer omlaag en heb je de grootste lol, maar in een vliegtuig ga je alleen maar omhoog totdat je niets uit je raam kan zien omdat je in de wolken zit. Hoewel ik bij het raam zat, leek het vooral nog op een lange busreis. Na Engeland en een klein stukje Ierland (eigenlijk vlogen we over Engels/Ierland) was het vooral blauw als je naar beneden keek. En na enkele olieplatformen en boten is de lol er wel van af. Toch, het leek niet alsof we 7 uur en 3 kwartier in het vliegtuig hadden gezeten en dat was maar goed ook want we kwamen daar pas 1 uur later aan. En daar waren we dan, in Washington. En we moesten nog een uur door de registratie en alsnog naar het grote, grote New York....