It's The Middle, The Middle Of Our Story

Misschien een lesje voor later; wanneer je het einde van iets geweldigs maar niet wil aanvaarden, valt het altijd mee als het er dan eindelijk is. Gisteren nam ik afscheid van basketballen (hoewel, als Nederland interesse heeft in een 19-jarige beginner dan wil ik basketbal best wel proberen) op een niet zo bewonderingswaardige manier en dat maakte het vaarwel een stuk makkelijker.

The Games That Play Us
De laatste week van training was ongewoonlijk. Woensdag werden we allemaal geschokt door het nieuws dat de vrouw van de coach en haar twee zoontjes (de een van 2 jaar en de ander van 7 maanden) in een auto-ongeluk waren gekomen waarbij de auto drie keer over de kop rolde. Wonder boven wonder was niemand bijzonder gewond geraakt en had de baby alleen maar gehuild terwijl de 2 jarige rustig uit het raam was geklommen (serieus, wordt mormon want die mensen hebben een engel aan hun zijde). Donderdag kon coach er niet zijn en kregen we training van onze hostvader, wat ook leuk was, maar na al die tijd had ik 't toch wel leuk gevonden als coach ons voor de laatste keer een van zijn lange speeches had gegeven. Hoe dan ook, vrijdag was het weer game time en deze keer hadden vooral zin om Long Creek terug te pakken voor de eerste keer dat we hen speelde. Ze waren vervelend, geïrriteerd om niets en hielden van onschuldig toen terwijl ze zelf klaagde over alles wat we deden. Een lekkere deuk in het gezicht van nr. 44 (oké, hij was al oerlelijk van zichzelf, dus dat zou onnodig zijn geweest) had me pas echt blij gemaakt, maar ik had toch maar even 4 punten gescoord. Ja, ik weet het, het is harstikke zielig, maar ik was er super blij om. Ik had mijn speeltijd het vorige weekend al verdiend door goede verdediging te spelen (en na twee volle wedstrijden ben je dan ook echt kapot) maar in de aanval zuig ik nog grondig. En toen een speler uit m'n team de basket miste en de bal tegen het bord kaatste en ik hem in de lucht opving en hem simpel terug in de basket kaatste zonder de grond te raken, was ik zelf nog het meest verbaasd. Blijkbaar ben ik altijd het beste wanneer ik het 't minst verwacht. Daarnaast kreeg ik twee free throws en hoewel er één eigenlijk niet geteld mocht worden (ik stapte over de groene lijn nadat ik schoot, maar de scheidsrechters zagen het niet en dus kon ik 44 in z'n gezicht uitlachen toen hij het probeerde aan te wijzen) was ik toch verdomd blij toen ik ze allebei maakte. Ja, 4 punten valt in het niets vergeleken bij de honderden die de twee beste scorers hebben in m'n team, maar ik weet nu al dat ik er meer van geniet dat hun ;) (Ik weet dat is dezelfde onzin die verliezers op de Olympische spelen uitkramen met hun "meedoen is belangrijker dan winnen", maar wat kan mij dat nu schelen?) En hoewel ik het baanbrekende aantal van 6 punten heb bijgedragen aan dit jaar hebben we toch geen enkele wedstrijd gewonnen (vele malen waren we beter, maar ja, daar win je geen kampioenwedstrijden mee). Jammer, maar helaas. Toch was het ongelovelijk geweldig om eens een echte sport te spelen (judo was leuk, maar kom op, daar wil je op je cv niet echt mee aankomen) en heb ik aan de coach meer gehad dan Dr. Phil ooit voor iemand kon betekenen. Al met een al geweldige drie maanden, die jammer genoeg nergens een winnende wedstrijd konden bieden. Maar je weet wat ze zeggen... meedoen is belangrijker dan...ach je kent de rest ook wel.

I'm Coming Home Again
Aah Homecoming. De tijd waarin je je elke dag verkleed om punten te verdienen voor je prins en prinses. De tijd waarin het sportseizoen wordt beëindigd en er een tijd van verveling op je te wachten staat. Het moment in het seizoen dat je weet dat als je nu niet wint, je het kan schudden. De laatste wedstrijd die je thuis speelt is altijd bijzonder. Helaas was de school spirit ver te zoeken deze week en dan had zelfs ik geen zin meer om me te verkleden als een Hawaïse meid, een Griekse god of een zwerver (ik deed dan wel weer al te graag mee aan pyjama dag). Deze keer had ik beide handen van de organisatie afgetrokken en het resultaat was er ook wel naar. Wanneer je niemand hebt die het wil doen, gebeurt het ook niet en wat mij betreft maakt het niet uit. Het feest was ongelovelijk saai en daar had een extra slinger ook niets aan veranderd. Nu is de homecoming niet alleen het feest of zelfs de wedstrijd, het is ook een verzameling waarbij we kleine wedstrijden houden zoals een race waarbij je je moet verkleden met de andere persoon en elkaar naar de andere kant zien te slepen of een persoon aan de muur vast plakken, of in ons geval, de prins en prinses (leuk als je dat niet bent, helaas was mij deze keer de beurt gevallen om prins van de seniors te zijn dus daar zat ik dan lekker mee) om een taart-eten-wedstrijd te houden. Met z'n tweeen moesten we zo snel mogelijk een taart op eten, dus ik ging rustig beginnen, hopend dat zodra ik de bovenkant er eenmaal van af had, het midden gemakkelijker ging. Niet dus. Heeft iemand enig idee hoe moeilijk het is om een taart te eten, zonder handen, terwijl je op de grond ligt? Nee? Nou, ten eerste gaat niets richting je maag omdat je ligt, ten tweede moet je wegens hychiene proberen je haar niet in de taart te krijgen, en ten derde schuifel je rustig achter de taart aan terwijl je hem onbedoeld vooruit duwt met je hoofd. Na afloop bleek dat de freshmen prins de taart zonder te kauwen had opgezogen (ja, je leest het goed) dus onze poging was compleet nutteloos geweest. Helaas besefte ik me veel te laat dat dit mijn enige kans was geweest om mijn gezicht in een taart te stoppen (een van mijn vele wensen voor 't sterven) en het op te eten (het was kersen nota bene!). Maar ik met m'n bolle kop was dat compleet vergeten en dus hield ik me in. Ach jah, dan maar geen koning en koningin. Het is niet zo dat dat het gene is waar iemand ook voor strijd, maar blijkbaar is het als senior nogal erg als je verslagen wordt door een freshman. Hoe dan ook, dat was Homecoming #2. Normaal heb je er ook maar 2 per jaar, tenzij je stomme directrice je beveelt om naar de homecoming van de school te gaan die je als laatste speelt. Dus nadat (zowel de jongens als de meiden, tegen verwachting in) Ukiah ons flink de grond in had geboord (hey, ter verdediging, zij hadden een Columbiaanse top basketbal speler in hun team) moesten we gezellig met hun dansen op hun feest (dat, toegegeven, beter was dan de onze). Je hebt nooit zo'n crappy school/gymzaal gezien. Daar waar het plafond oneindig hoog is en je nog het meest doen denken aan een omgekeerde boot, is het in de breedte niet breed genoeg om fatsoenlijke banken te hebben. Daarnaast zaten er letterlijk gaten in de wax op de gymzaal en hing er bij elke trap (ze hadden er veel die onder gronds gingen, ik had het gevoel alsof ik weer in een oorlogsbunker zat) "pas op voor je hoofd". Blijkbaar was het gemaakt in de tijd dat mensen niet langer werden dan 1.50 en stierven op hun 40ste. Na enkele uren ons dood verveeld te hebben in de meth-hoofdstad van Oregon waar broers en zussen kinderen hebben, gingen we richting huis. Verslagen, verveeld en vooral bedroefd dat het basketballen nu toch echt over is.