The Night The Lights Went Out

Je moet bedenken, we zitten hier in een afgelegen klein dorpje. Als er iets fout gaat, dan gaat het met 't hele dorp fout. Op een zonnige middag in maart, waren er drie honden in een voortuin vastgeketend, maar alle drie waren ze tegelijkertijd aan het janken. Het was een héél raar aanzicht, alsof ze de buurt wouden waarschuwen. Nu ben ik de persoon die lekker gelovig is en ik dacht al bij mezelf; er gaat iets gebeuren. Nu was het niet de overstroming of aardbeving die ik verwacht had, maar een echte Amerikaanse blackout is net zo goed.
Dus gingen rond half zeven de lichten uit in Mitchell. En wat je meteen merkt, is dat niemand er vreemd van opkijkt, behalve de exchange students natuurlijk. Zonder electriciteit, geen televisie, computer of internet, en dus waren we in enkele minuten buiten aan het basketballen, hangen of footballen. Mocht je denken dat leven zonder mobiel bereik moeilijk was, dan was dit een werkelijke klap in het gezicht. Want nu was er werkelijk niets dat het Mitchell van nu onderscheid van het Mitchell van 200 jaar geleden. En dus begaven we onszelf even in het leven van mensen in de 19e eeuw. Leuk? Voor heel even. Toen het buiten donker begon te worden en de kaarsen aan moesten, was het vooral vervelend. Zonder iPod kon je niet naar de WC (dank Apple voor de lichtfunctie op de iPod Touch) en nouja, meer eten dan een boterham met pindakaas kan je ook niet. Hoe dan ook, op dit soort dagen moet er ook een heleboel dingen gebeuren, en dus was ik wederom verzeild in een ouderwets Amerikaans drama. Ik ben de afgelopen week woedend geweest omdat de helft van de dorm naar Seattle gaat en de andere helft niet. Nu kwam m'n hostmoeder daar achter en dus was het tijd om een goed gesprek te houden. Na al mijn frustraties uit te leggen en eindelijk haar kant eens te horen, bleek dus dat er verscheidene gebeurtenissen waren die tot haar beslissing leidde. Een heleboel gepraat later, en we (ik en Bruna) mochten uiteindelijk mee op de Seattle trip waar ik het hele jaar al naar uit heb gekeken. Jammer genoeg zit er aan dat leuke feit ook een downside, want er zijn nog steeds 4 mensen die niet meegaan en dus kan je het met 2/3e van de dorm nou niet bepaald een dormtrip noemen. Maargoed, gelukkig zijn de mensen hier wat minder gefocused op wat Bruna en ik doen, ook al is de directrice van de school wel zo slim geweest om het in de regels van volgend jaar te zetten dat er geen relaties, hand vast houden of kussen in de dorm kan plaatsvinden. Tja, zolang het maar op papier staat kan je die tieners wel stoppen....
Hoe dan ook, binnekort dus een verslag van hoe mijn Spring Break ging en of een trip door noord-west Amerika beter is dan een week lang chillen in het zonnige Bend (dat was mijn andere optie).