De Laatste Dagen

Rond deze tijd, zal ik in het vliegtuig zitten, ongeacht de tijdszone, en daarmee komen de 9 maanden en 14 dagen die ik hier in de Verenigde Staten heb doorgebracht aan een einde. En het is ongelovelijk snel gegaan. Ik heb nauwelijks de hoeveelheid geblogd die ik verwacht had, of ge-emailed (sorry voor iedereen die pas weken later een berichtje terug kreeg, daar zijn vele redenen voor te bedenken, maar geen een daar van is voldoende), dus laat ik deze week, of iemand daar nu geïnteresseerd in is of niet, even een dag bij dag blogje achter die ik nu pas (ik schrijf in toekomstige vorm, het is nu pas de 27ste, maar je leest dit na de 2e) post. Maar genoeg gepraat over helemaal niets, dit zijn mijn laatste dagen in Amerika, en hopelijk vind je ze interessant.

The Hike
Maandag was het Memorial Day in Amerika, de dag dat alle doden worden herdacht, niet dat iemand dat ook echt doet, want het weer was heerlijk en de school was vrij, wie bekommerd zich dan ook om de reden dat je vrij hebt? Hoe dan ook, in de ochtend verfde we onze badkamer, terwijl de meiden een car wash hadden om hun basketbal uniforms af te betalen (in Mitchell is dat een vrij onnozel idee aangezien er zo'n 50 auto's per dag door ons dorpje rijden en, nouja, daar is niet veel geld aan te verdienen. Hoe dan ook, ik en Niklas, de Duitser, besloten om na 9 maanden van beloftes en wat niet, eindelijk eens Bailey Bute te beklimmen. Ja, die naam zal je niets zeggen, maar het is een heuvel die ver boven ons dorpje uit reikt, en nouja, we wouden die altijd al beklimmen en nu deden we dat dus. In de afgelopen maanden heb ik heel wat afgeklimd en nouja, dit was niet echt anders, behalve dat het ons zo'n 2 uur en 30 minuten kostte om naar de top te klimmen. Klimmen hier is echt een hobby en ik vind het echt geweldig, zeker op een zonnig dagje is het gewoon lekker uitwaaien op een hoge heuvel, terwijl je dood moe elke stap weemoedig zet en je hart in je droge keel bonkt omdat je maar één flesje water hebt en je ook nog terug moet.



Hoe dan ook, het uitzicht was prachtig en de terugreis van 43 minuten was ook niet slecht. Ja, dat is zo'n beetje wat je doet op een vrije dag van school, heuvels klimmen!

The Last One We Know
Dinsdag's was het de laatste normale dag. Alsof de leraren die laatste dagen nog even wat wouden bijbrengen spendeerde we onze uren met echt werk, iets wat op een normale dag niet gebeurd. Hoe dan ook, het was een rustige dag, met vrij weinig interessante gebeurtenissen (natuurlijk zou de volgende dag een hoop gebeuren op school, ook al zou ik er niet bij zijn). Al met al was het gewoon de laatste dag. De laatste dag van echte school, en die avond zou het ook de laatste dag van open gym zijn. De laatste kans om in een echte gymzaal basketbal te spelen. Echt van genoten heb ik niet, maar ik heb dan ook een tijdje geleden al afscheid genomen van basketbal.

The Mountain
Woensdag had ik samen met mijn Natural Resources klas een presentatie over ons project van het afgelopen jaar in een hotel op Mount Hood, de hoogste berg van Oregon. En laat dat hotel nu ook een van de plaatsen zijn waar de film 'The Shining' met Jack Nicholson (die ik onlangs zag) is opgenomen! Ha, helft van jullie zullen geen idee hebben welke film dat is, maar goed, het was een erg mooi hotel, uit de jaren '20 ofzo. Hoe dan ook, daar hadden we onze presentatie over ons aarde-project waar we het hele jaar mee bezig zijn geweest. Ik zal je er verder niet mee vervelen, maar het was op zich best leuk! En ik zag weer eens wat.

Vaarwel School
Als je er goed over na denkt, dan is college eigenlijk ge

en school meer. Wat betekent dat afgelopen donderdag is

officieel mijn laatste middelbare school les had (het was Engels). Niet geheel verbazend had ik die ochtend nog een Spaanse test (niets bijzonders, of ik die nou haalde of niet ik zou slagen), maar dat kon de pret niet bedrukken. We hadden een watergevecht met de hele school, dik lachen, en ik zei vaarwel tegen sommige want die zou ik niet meer zien voor ik op het vliegtuig stap. Het voelt nog lang niet dat ik gedag heb gezegt, maar na 7 jaar van middelbare heb zelfs ik er ook genoeg van. Het is tijd voor wat anders en dat was de bedoeling in het begin ook. Geen smerige lunch meer, niet meer vroeg op staan (dagelijks), niet meer om 10 uur naar bed gaan elke dag, en al helemaal geen saaie wiskunde lessen meer. Tot september dan.

The Fiesta

Vrijdag was er Junior/Senior Banquet en het thema was Fiesta. Niet geheel verrassend, maar toch erg leuk. Als Seniors hoefde je niets te doen en de Juniors doen alles voor je! Helaas ben ik niet zo'n fan van Mexicaans eten, maar het was leuk om voor even nog lekker in de kantine te hangen. De gehele dag waren we al bezig geweest met het voorbereiden van Graduation en dan is een gezellig feestje waar je bediend wordt best relaxed!

The Graduation
Het heeft even mogen duren, maar na 9 maanden was het dan zo ver; Graduation, een van de vele Amerikaanse schooltradities en een die je niet snel zal vergeten. Weken van te voren waren we al aan het klungelen met de Cap & Gown voor foto's en wat niet, maar nu moesten we er dus ook echt traditioneel mee lopen. Aan de ene kant leuk, aan de andere kant wat onhandig. Graduation was echter onvergetelijk. Dat eeuwige deuntje terwijl je tussen de mensen naar het podium loopt en vele speeches te horen krijgt. Als je eenmaal het diploma krijgt lijkt het allemaal zo onwerkelijk; dit was High School dan... Een lekkere nostalgische slide-show van al je jeugdfoto's en het gedag zeggen tegen iedereen die je het gehele jaar hebt leren kennen en je nu dan voor de laatste keer ziet. Het was awesome en droevig tegelijk, maar zeker weten overgetelijk.

Goodbye And Farewell
Die avond hadden we een barbeque om gedag te zeggen en meteen vertrokken er twee Amerikaanse seniors, een daarvan was m'n kamergenoot, en dan begint het toch al snel leeg te voelen. De volgende ochtend was nog erger toen Bruna met haar ouders en broertje vertrok naar California (!). Gisterennacht ook al weer gedag gezegd tegen twee anderen en vanavond ben ik dan aan de beurt. Ik heb al gedag gezegd tegen de meeste Amerikanen hier in Mitchell en vanavond dus ook tegen de andere uitwisselingsstudenten. Vet raar, maar goed, voordeel is dat ik snel weer in Holland ben en iedereen weer kan zien :D

Dit was het dan voor dit jaar, heb niet zo veel geblogd als ik wou, maar dat betekent alleen maar dat ik meer te vertellen heb als ik jullie weer zie. Het was een top jaar, maar ik ben blij dat ik weer terug kom en zoals ik dat hier tegen iedereen heb gezegd;

Tot Hollands!