Fall, Snow, Ball & A Little Bit Of Travesty

De tijd vliegt voorbij. Het is moeilijk te beseffen dat in de afgelopen maand er zo veel is gebeurd. Sinds 26 oktober hebben we Halloween, Thanksgiving, ziekenhuisbezoeken, brandstichting, irritaties, gewoontes, basketbal en allerlei andere dingen meegemaakt. Wanneer je zo veel vrije tijd hebt, (dat hebben gezegd, je zit van 8 tot 3.30 op school en hebt practice van 5.15 tot 8) doe je dingen die je al in tijden niet meer hebt gedaan, of die je normaal niet zou doen. Maar laten we beginnen bij het begin.

Hallo & Ween
Ik moet zeggen dat ik op 31 oktober toch wel erge spijt had dat ik de maandag daarvoor geen kostuum had gekocht (ik was depressief over mijn iPod als je het nog kan herinneren). Toen ik iedereen verkleed zag begon zelfs bij mij (als anti-carnivalist) het te kriebelen. En dus kwamen we op het briljante idee om verkleed te gaan als meisjes. De meiden hadden lol met het aankleden van ons. 2 gescheurde panties, korte rokjes en opgevulde bh's later gingen we de straten af om snoep te verzamelen. Dat was, meer omdat je het nu eindelijk eens kon beleven, super. Het snoep at ik niet, en mijn kostuum won nou niet bepaald de originaliteitsprijs, maar alleen het rondlopen en het "trick or treat" gedoe was al top. We sloten de avond af met twee horrorfilms, waarvan ik er één niet had meegekregen omdat ik sliep.

College Road Trip
Dat weekend zou de school ons op een college road trip nemen naar alle belangrijke colleges in de buurt (en met in de buurt bedoel ik in een straal te grootte van Nederland). De gehele dorm ging mee en daarmee was het meer een dormtripje dan iets anders en aangezien er maar een paar mensen waren die geïnteresseerd waren in de colleges, was het meer een winkeltripje dan iets anders. Want de hoofdattractie zou winkelen in Portland zijn, in het grootste winkelcentrum van Oregon. En ik moet zeggen, het viel me best tegen. Er waren maar 2 dvd winkels, en ik had geen kleding nodig dus daar had ik ook niets aan en het eten was er niet geweldig (hallo, als een winkelcentrum geen MacDonalds heeft kan je net zo goed niet gaan). En voor iemand die winkelcentrums in Londen en Parijs heeft gezien, was dit niets vernieuwend. Geen enkele aankoop, maar een lang afgewachte knipbeurt later gingen we terug naar huis met een bus vol winkeltassen en evenveel kennis over colleges als op de heenweg.

Thanks & Falling
Voor het lange Thanksgiving weekend ging ik naar het huis van de coach en ik kon me voorbereiden, samen met de andere Nederlandse jongen Sef, op een lang weekend leuke dingen doen. Het programma stond barstensvol en we waren ook nog eens te gast bij een super aardig jong gezin. Allemaal leuk en wel, maar op Thanksgiving, waarbij de keuken gevuld was met de heerlijke geuren van versgebakken kalkoen en aardappelsalade, mochten we gaan vierwieler rijden in een van de vele velden van de coach (hij beheert zo'n 20,000 hectare). Het was koud en m'n handen vroren af, maar het was super. Niet veel later besloten we terug te gaan naar het huis en eenmaal binnen begon het me te duizelen. Ik besloot even op bed te gaan liggen, maar de coach kreeg bezoek van zijn zus en dus besloot ik de visite te groeten. Fout! Ik kon haast niet beseffen wat ik deed en dus duizelde ik de woonkamer binnen en bedacht toen dat het beter was als ik even een tukje zou nemen. In mijn gedachtes begaf ik me weer op mijn bed en dus ging ik heerlijk slapen. BAM! Ik lag op de grond, in de woonkamer, en iedereen stond om me heen. Ik had bij God geen idee wat er gebeurd was en dus liet ik me naar de bank brengen. Volgens de anderen in de woonkamer was ik doodnormaal de kamer binnengelopen, had ik staan praten en viel toen uit het niets op een ijzeren houthouder die meer weghad van een mislukte stoel. Mijn duizeligheid nam in ieder geval af en dat zou het einde zijn geweest van mijn Thanksgiving stunt, mocht het niet zo zijn dat ik mijn oor had geraakt tijdens mijn tocht naar beneden. Ik voelde zelf helemaal niets, en als niemand het had gezegd was ik vrolijk door gegaan met de dag, maar Sef en de coach namen een kijkje achter mijn oor en waren niet al te blij met wat ze zagen (Keri, de vrouw van de coach, slaakte een kreet wat mij alleen maar bezorgder maakte). Mijn oor was van de bovenkant tot de onderkant compleet opengespleten (aan de achterkant) en dus gingen we terug naar de dorm om het te fixen. Ik voelde me prima, maar het was een procedure om het toch even te laten naarkijken. Maar in de dorm ging het niet veel beter. Doreen, mijn hostmam, was super bezorgd en ongerust en haalde er een EHBO'er bij (toevallig ook een lerares van mij aangezien iedereen in dit dorp twee of meer banen heeft omdat je hier, zo'n uur verwijderd van de buitenwereld, aardig zelfvoorzienend moet zijn). Die begon plots te praten over een veels te hoog suikergehalte (vind je het gek nadat de coach en Doreen me volgepropt hadden met snoep en suiker met thee) en dat mijn ogen niet goedreageerde (mens als je iemand verblind met een schijnwerper dan reageert niemand gezond). En dus waarschuwde ze me over rustig aan doen, waarschuwen als ik me niet goed voelde en een mogelijke dood als ik niet deed wat ze zei (Bruna stond inmiddels op het punt te gaan huilen). Ik begon me inmiddels te vervelen en wou terug naar de coach, maar de lerares en Doreen vonden het beter als ik naar het ziekenhuis ging. En daar was mijn aandacht weer want hoe vervelend het ook was dat mijn oor niet wou stoppen met bloeden en dat ik Doreen afhield van haar eigen Thanksgiving maal, was het toch redelijk cool dat ik hechtingen zou krijgen. Althans, dat denk je. In het ziekenhuis (de eerste hulp leek meer op de onderzoekskamer van onze huisarts) moesten we uren wachten terwijl nietswetende troela's en een broeder (sorry hoor, maar als een tiener binnenkomt met een wond dan kan je toch op z'n minst een leuke zuster sturen!) ons bezighielden. Daar kwamen eindelijk de hechtingen en van de verdovingsprik tot aan het einde van de vierde hechting, voelde ik niets. Zelf heb ik de wond nooit gezien, maar ik moest er wel mee leven dat ik een stomme hoofdband moest dragen om druk op het oor te houden en dus stond ik een week lang voor gek met een witte tulband op m'n hoofd. Thankgiving bracht ik uiteindelijk door met m'n hostfamilie en daar was de kalkoen, aardappelsalade en veel, veel meer, even goed. De volgende dag keerde ik terug naar de coach en stichtte we onder andere bomenhoge vuren en reden we nog wat meer op de vierwielers. Uiteindelijk was het een superleuk weekend geworden en ach, dan maakt het ook niet meer zo veel uit dat je bijnaam "Mustafa" werd vanwege je hoofdband.

Basketbal
Drie weken eerder besloot ik (gedwongen, iedere dormstudent moet een sport spelen) bij het basketbalteam aan te sluiten en met lage verwachtingen kan het alleen maar beter worden. Practice (elke dag van 6 tot 8 met 45 minuten van te voren fitness), was oververmoeiend want je rend jezelf kapot en als je dan ook nog eens kamergenoten hebt die 's avonds niet willen slapen omdat zij 's middags al hadden getukt, dan ben je aan het einde van de week verdomde woedend als je op een zaterdag weer eens wakker wordt om 8 uur omdat je zo gewend bent aan het ritme (dat me al sinds m'n 4e achtervolgt, MAM!!) Hoe dan ook, in die drie weken begon ik basketbal toch wel leuk te vinden en toen de dag eindelijk aanbrak dat onze eerste wedstrijd gespeeld zou worden, begon het toch erg te zenuwen bij ons. Zeker omdat de helft van het team niet mocht spelen omdat ze onvoldoendes haalde. Ik moet zeggen, het gevoel als je speelt en de gehele gymzaal kijkt naar je, is geweldig. Er is niets leuker dan spelen, rondrennen en je best doen om te winnen (ik zeg je best doen, want 2 oefenwedstrijden en 2 officiele wedstrijden later hebben we nog steeds niet gewonnen) en als je dan op de bank zit dan moedig je je team aan. Yep, Amerika doet het anders en hoe verslaafd ze ook zijn aan gesmolte kaas en boter, sommige dingen doen ze wél goed.

Let It Snow, Let It Snow, Let It Broeikaseffect!!
Na onze vierde wedstrijd, waarin ik een kleine 5 minuten heb gespeeld (ok, ja, ik kan evengoed een basketbal vangen als een goudvis, maar mag ik tenminste wat credit krijgen voor mijn verdediging?) en ik de dag vooral doorbracht met het helpen van Doreen in de kantine van de sportzaal (we verkopen dingen voor onze voorjaarstrip), eindigde we de avond met een 11 punten verlies, wat totaal onverdiend was, want we hadden twee scheidsrechters die de schijt wisten van rechtvaardig en ons team pas echt begon te spelen toen we 20 punten achter stonden, maar toch, we hadden een super wedstrijd achter de rug en ik was toe aan een bank met een film toen Bruna op eens gillend op me af kwam rennen dat het sneeuwde buiten. Ik, die elke dag dankbaar was dat de sneeuw richting Nederland ging dit jaar, vond dat de avond officieel in het gevroren water was gevallen. Maar eenmaal buiten (in de kou, sorry, maar wie wordt nou blij als je BEVROREN water uit de lucht ziet vallen en er met dikke letters JE GAAT VALLEN in de toekomst geschreven staat?) was het toch niet zo erg. Vele uitwisselingsstudenten beleefde hun eerste sneeuw en op een haast sprookjesachtige manier dwaalde sneeuw rustig en zonder al te koud te zijn, neer in het dorpje dat plots erg ideallistisch (a la Zwisterland) aandeed.

En dus sluit ik dit verhaal af van de maanden november en december, met een vrees om naar buiten te kijken want als het meer gesneeuwd heeft wordt ik misschien gek, maar met het besef dat ik toch moet opstaan omdat onze volgende wedstrijd in vijf uur is, kijk ik vrolijk uit naar het moment dat de aankomende 12 dagen voorbij zijn, en ik mijn eerste echte officiële witte Amerikaanse kerst mag beleven....

Fijn Feestdagen iedereen!

Two Months In Two Minutes

Het is haast onmogelijk om de afgelopen twee maanden te beschrijven. Sinds New York is er zo veel gebeurd dat ik nauwelijks weet waar ik moet beginnen. Ik besef dat jullie geen idee hebben waar ik zit, met wie ik zit en vooral, met welke herinneringen van de afgelopen twee maanden ik hier zit. Ik zal bij het begin beginnen, maar ik betwijfel of ik alles kan vertellen, dat zou onredelijk zijn voor zowel jullie als mij. Hoe dan ook, na het geweldige reisje naar NY vloog ik naar San Francisco, en van daaruit vloog ik vanuit de bewoonde (en bekende) wereld naar een staat genaamd Oregon. Ik en Babette (een meisje uit Ned. die ook een jaartje Amerika aandoet) waren bloednerveus toen we het vliegtuig uitstapte. Na de afgelopen dagen met elkaar en andere Nederlanders te hebben gehangen was dan nu het moment aangekomen waarop we afscheid moesten zeggen van de Nederlandse bekendheid en in het diepe springen dat The American Culture heet. Zouden onze host families aardig zijn? Zullen ze op ons staan wachten? Waar zijn we in godsvredesnaam aan begonnen en kunnen we nog terug? Eenmaal uit het vliegtuig, door de lange hal, waren we als een stel idioten de beurt aan het afwisselen wie er als eerste om de volgende hoek zou gaan. Uiteindelijk waren we dan daar. Met ons hele leven achter gelaten in een klein vliegveldje zonder al het bekende en met het uitzicht op een groep vreemde die op de mensen op ons kleine vliegtuigje wachtte. Tussen die mensen stond andere bekende Jella die haar gastmoeder al enkele uren geleden had ontmoet. Het eerste wat je in zo'n situatie doet is op het enige bekende afrennen en er aan vast houden, maar dat was niet nodig. Mijn hostmoeder en enkele dormgenoten (is dat een woord?) stonden al op me te wachten en hoewel ik niet wist wie ze was, was ze zelf slim genoeg om zichzelf voor te stellen en een ongemakkelijke situatie te voorkomen waarbij ik hallo zou zeggen tegen een wildvreemde vrouw met de veronderstelling dat dat m'n hostmoeder was. Wat ongemakkelijk leerde we onze hostfamilies kennen terwijl we op onze spullen wachtte. Vanaf toen ging het razendsnel. Wij Nederlanders namen afscheid van elkaar en daar ging ik dan, met een groep onbekende mensen in een wit busje naar een plek die ik alleen kende van Google Earth. Ik herinner me erg veel van de heenreis, wat erg verbazend is aangezien ik halfdood op de achterbank zat. Na 36 uur wakker zijn, inclusief één dag New York, één nacht stoer wakker blijven in een hotel en één dag door Amerika reizen, was ik dood, dood, dood, dood moe. Ik besefte dan ook nauwelijks dat we stopte bij een winkel, dat we mijn huidige woonplaats binnen reden, dat ik werd voorgesteld aan de rest van mijn dorm en dat ik naar binnen liep en op mijn bed plofte. 

Dat hielp in ieder geval wel heel erg met het wennen. Wanneer je na zo'n avontuur op een zondagmorgen wakker wordt in een vreemd gebouw dat je thuis wordt voor het aankomende jaar, ben je een stuk beter gewend aan je nieuwe leven dan dat je de verandering bewust mee maakt. M'n hostmoeder, Doreen, was de vriendelijkheid zelve, ze had me de vorige avond een glas water gebracht, maar ik had vrolijk doorgeslapen en nu bood ze ontbijt en alles aan. Dat was zo'n beetje m'n laatste herinnering van de eerste week. Dat plus de volgende dag zat ik in de schoolbanken, wennend aan hoe anders (en oud) alles was en stiekem schreeuwend hoe ik hier nooit zou kunnen leven. In de navolgende weken merkte ik wel weer hoe "stads" ik eigenlijk ben. Op je uiterlijk let je hier niet en je vermaken wordt compleet opnieuw gedefineerd wanneer je in de Middle of Nowhere zit. Uitjes naar de stad worden al snel grootste gebeurtenissen en elke verandering pak je met beide handen aan, want alles is beter dan in dezelfde sleur vallen waar je elke dag in zit.

Nou moet ik zeggen dat het lang niet zo erg is als ik altijd doe blijken. De sleur hier is eigenlijk prima vermakelijk, het is alleen dat je niets noppes nada te doen hebt. En dus leer je iedereen om je heen kennen, speel je meer sporten dan je ooit had gedacht (sorry, maar na twee dagen in het Football team bedacht ik me dat je als luie zak niet te veel hooi op je vork moet nemen) en ben je al blij als er een boerenfeest is waar je een zaterdagavond kan spenderen zoals het eigenlijk hoort; muziek, dans en, nouja, je mag naar alcohol kijken. Dan hebben we nog Homecoming, wat erg gaaf was. Nee, het was geen echt schoolfeest en een feest zoals dat zou in Duiven worden gelabeled als "grote mislukking",maar met de riemen die ik had heb ik nog aardig weten te roeien. Iedereen had me verlaten en met een paar kinderen van de lagere school wist ik de cafeteria om te toveren in een redelijke danszaal. Ik was erg trots op mezelf, ook al was het feest nog lang niet zoals we dat in Nederland zouden doen. Enkele weken eerder was er The Painted Hills Festival. Mitchell's (het dorpje waar ik zit) jaarlijkse en enige feest waarbij het hele dorp activiteiten doet. Een daarvan is de dunktank. Een grote bak water met een springplank waar men op kan zitten en anderen kunnen een doel bekogelen met ballen. Als ze het doel raken zakt de springplank naar beneden en valt degene op de springplank in het water. En ik, met mijn hart voor het goede doel waar het geld naar toe ging, offerde mezelf op om op de springplank te gaan zitten. Leuk en aardig, maar toen ik in het ijskoude water viel en boven kwam met de woorden "Holy Fuck", was ik een stuk minder geliefd. Gelukkig is er elke week wel een schandaal in dit dorp en dus was ik tijdens de studentenverkiezingen populair genoeg om Vice-President te worden! Yep, er is zo veel gebeurd in de afgelopen maanden dat ik nog uren door kan praten, die verhalen zouden onder andere een meisje dat uit de dorm vertrekt betreffen, een van de coolste mensen in het dorp die ons heeft verlaten, ruzies in de dorm, liefdesrelaties in de dorm, een hoop meidendrama, een nachtmerrie weekend dat eindige in het verliezen van mijn iPod, het breken van mijn gloednieuwe camera tijdens het rotsklimmen, het populariteitsverlies van iedereen die het Football team uitgaat, het over water vliegen terwijl je achter een speedboot hangt, het uitkijken op het dorpje terwijl je een honderd meter hoger op rotsen uitkijkt en het bekijken van vele, vele sportwedstrijden waarbij je min of meer gedwongen wordt om te vrijwilligen als cameraman of snoepverkoper, enz. enz. Hoe dan ook, ik heb hier echt een geweldige tijd, maar ondertussen mis ik iedereen in het koude Nederland ontzettend, en hopelijk zal dat zo blijven, want hoewel ik hier niet weg zou willen en iedereen onzettend cool vind, wil ik nooit en ten nimmer vergeten dat ik voor dit grootste avontuur al mensen kende die mijn leven (haast) even avontuurlijk maakte.

Hou je haaks en tot de volgende keer (die hopelijk sneller zal komen),

en kijk uit naar de foto's die ik snel zal uploaden!!!

Gr. Manju-vergeet-me-niet

Edit: Nieuwe foto's op mijn Picasa webalbum:

High School Year

New York, New York, Part 2

De tweede dag in New York City begon in New Jersey. Aan de kade zagen we het economisch centrum van...uhm...de wereld en probeerde we twee grote ijzeren torens voor te stellen tussen het al adembenemende uitzicht. Veel tijd daar voor hadden we niet, want we waren met de boot op weg naar een koperen toren in de vorm van een van de meest iconische voorwerpen in onze wereld. Terwijl we New Jersey voor de tweede keer die week gedag zeiden om plaats te maken voor de stad waar miljoenen mensen naar toe komen, bleven we naar Manhattan staren, er niet bij stilstaand dat om de hoek iemand ons wou verwelkomen. Eenmaal onze blinde kop hebben omgedraaid zagen we haar, Lady Liberty, oftwel het Vrijheidsbeeld. We moesten er echter wel snel van genieten want we gingen eerst naar een museum (yep, zo doe je dat mensen, neem een groep jongeren laat ze enthousiast worden over iets en neem ze eerst mee naar een museum, dat houd ze wel tevreden!). Op Ellis Island konden we zien hoe immigranten honderden jaren geleden naar het beloofde land trokken en welke procedures ze moesten volgen om binnen te komen. Na een paar foto's en een hoop gegaap konden we dan eindelijk naar dat andere eilandje varen. En hoewel ze helemaal verkleurd is (koper is immers koperkleurig niet groen), de oudste vrouw op aarde is en maar één positie kan aannemen was ze verdomd prachtig. Het Vrijheidsbeeld was heel groot en van dichtbij, was ze echt geweldig. Die beroemde houding, die iedereen wel op televisie heeft gezien (in een CSI aflevering had ze zelfs bloed over haar hoofd lopen) doet machtig aan en tja, wat kan je anders doen dan foto's maken? Maar het werd bijna middag en we hadden nog zo veel te doen. Onze volgende stop was niet minder adembenemend, die twee grote ijzeren torens? Ja, die hebben er ooit echt gestaan. En daar, de plek die duizenden mensen precies 7 jaar en 3 dagen geleden angstig probeerde te onvluchten, daar gingen we naar toe. Alsof je iemand bent die de afgelopen 7 jaar met je hoofd in het zand hebt gezeten loop je langs Ground Zero alsof het een of andere bouwterrein is, totdat je wakker wordt en beseft dat de hekken wel erg dicht zitten, er wel een hele grote open ruimte is in het midden van de stad en dat de meeste gebouwen wel erg nieuw lijken. Nope, Ground Zero is verdwenen en in een poging om positief te lijken noemen New Yorkers het nu WTC Site. Maar dat weerhoud niemand om deze plek als onheil te zien. Een blik tussen de ijzeren hekken laat een hoop zand en ijzeren stukken zien, maar nergens zie je nog dat hier hel op aarde was. Stil wordt je er wel van, zeker als je in een café tegenover een broodje eet en beseft dat nog niet zo heel lang geleden, die plek bedekt was met stof en as, dat mensen hier naar binnen rende, hopend voor een goede afloop. Datzelfde gevoel kruipt omhoog als je St. Patrick's Cathedral binnenloopt (naam onder voorbehoud, het is 3 weken geleden dat ik dit heb gezien, dus niet alle namen zullen kloppen). Dit kleine kerkje tussen alle hoge gebouwen lijkt een oase van rust, maar alles herinnert je aan die 9 en die 11. Binnen een podium voor de verloren levens, buiten een boomstronk van één van de bomen die de kathedraal beschermd zou hebben. Want geloof het of niet. Buiten heb je uitzicht op Ground...sorry, WTC Site, en dan is het moeilijk te beseffen dat zo'n 5 gebouwen instortte die dag en dat dit kleine kerkje over eind bleef staan (sorry voor het gebrek aan respect, maar het doet me heel erg denken aan een klein dorpje dat dapper weerstand hield tegen de Romeinen). Maar goed, we zijn in New York City en hoewel je nooit de geschiedenis mag vergeten, wil je af en toe ook wel eens lol beleven. Op naar het Koninkrijk waar ALLES leuk is; The Disney Store. Vergeleken bij de winkel in Parijs doet deze store een beetje armzalig aan, vergeleken bij Disneyland Parijs is het zelfs vernederend, want alles is verAmerikaanst (is dat een woord?). Mickey draagt bling, Minnie is het Vrijheidsbeeld, honderden poppen met I Love New York en alles tegen een belachelijke prijs. Totdat je boven komt, waar men blijkbaar een plek heeft voor mensen met een gezond verstand. Althans, zo ver je portomonnee het toe laat. Want hoewel de schilderijen (soms zelfs origineel) van oude Disney films prachtig zijn, en andere kunstwerken doen verbleken, wie zou een origineel plaatje uit Snow White kopen voor een prijs met twee tot drie nullen? (Wie hou ik voor de gek, als ik miljonair was zou ik de hele galerij kopen!). En hoewel het allemaal erg Amerikaans is, moet je toch van New York houden. Want daar waar je in Disneyland uren in de wachtrij moet staan om een foto te maken van Goofy met een ander kind, kan je in New York gratis op de foto met Goofy en wordt er ook nog een foto voor je gemaakt. De rest van de middag was dan ook shoppen. En hoewel New York een angstaanjagend gebrek heeft aan normale winkels, was het toch wel leuk om door de stad te lopen à la New Yorkers, met andere woorden, half rennend over de straat alle stoplichten compleet negeren. Een vlugge blik in The Trump Tower en een mislukt plannetje om een fietstaxi te nemen later en je zit in een van de coolste restaurants in New York. Planet Hollywood is een filmmuseum gemixt met een hippe club en een goed restaurant. Uitkijkend op de eetzaal met ontelbaar veel LCD-schermen en podia met legendarische filmiconen zaten we in aparte ruimte waar we lekker konden genieten van het New Yorkse leven. De avond spendeerde we op het New Yorkste plekje in Manhattan, Times Square. Op de plek waar elk jaar duizenden het nieuwe jaar in luiden en waar zo'n vier jaar geleden de première van The O.C. werd afgeteld bruist het van de lichten. Want serieus, wie heeft de zon nodig op Times Square? Honderden advertenties, de een nog groter dan de ander. Vreemde mannen die je Rolex-en proberen aan te smeren en een hoop mensen die foto's maken onmogelijk maken verpesten de lol niet die je hebt als je op deze awesome plek bent. En dan MOET je toch even naar de M&M store die er aansluit. Duizenden M&M's in onnodig veel smaken, maar het blijft o zo cool (tja, dan moet je toch een t-shirt kopen die bewijst dat je er geweest bent). Eenmaal in de bus namen we afscheid van de gids (yeey) en gingen we terug naar het hotel, waar het ons leuk leekt om niet te gaan slapen waardoor we dus een 26 urige dag voorzette toen in de ochtend we onze spullen moesten pakken omdat we weg gingen.

PS: In deze beschrijving van New York laat ik een bezoekje aan Brooklyn achterwege. Hoewel een tocht over de Brooklyn Bridge geweldig was, wil ik NOOIT meer praten over het huis dat we in Brooklyn bezochten, want serieus, ik heb er nu nog nachtmerries van.

I'm Gonna Be A Part Of It....

De eerste avond in het hotel was vooral gezellig. Niemand had echt zin om naar bed te gaan en na een beetje zwemmen en rondhangen bleven er een paar over om gezellig bij te praten. Toen ik samen met de enige twee andere jongens naar onze kamer ging zagen we dat er maar twee bedden waren. Dat ging dus niet werken. Na drie keer bij de balie te zijn geweest kregen we eindelijk ons derde bed, en raad eens wie daar op mocht slapen... Maar zo ver dus onze eerste nacht. De volgende morgen werd het leuker. Na een echt Amerikaans ontbijt (nee, geen ei met spek, maar een bagel met roomkaas. De Duitsers compleet negerend was het onder de Nederlanders lekker gezellig. En we maakten ons klaar voor de eerste dag van New York City.De eerste blikken op de stad in de ochtend waren nogal vaag, letterlijk. Behalve de contoeren van de gebouwen tegen de licht grijze lucht was er weinig te zien. Dat veranderde echter naarmate we dichterbij kwamen. We gingen via de tunnel van New Jersey naar New York en hoewel het aankomen via een brug of boot ons bespaard bleef, was het toch aardig gaaf om tussen al die grote gebouwen te rijden. Dat was, tot dat onze gids kwam. Een of andere rel nicht met een Frans snorretje en een lightsaber (voor de non-film kenners, het was een plastic kopie van de lichtzwaarden die worden gebruikt in de Star Wars films) moest ons de tijd van ons leven bezorgen. Als eerst gingen we naar Central Park, waar hij ons de sterfplaats van John Lennon liet zien. We liepen Central Park in en kwamen op een klein pleintje dat bekend stond als het vredesplein (of iets dergelijks). In het midden was een cirkel gevormd met daar in het woord 'Imagine' wat natuurlijk verwijst naar Lennon die samen met Yoko Ono het stukje park hadden gesponsord. Ono had alle leden van de Verenigde Naties zo ver gekregen een boom te doneren aan het stukje park, dat gevormd was als een aardbei, aangezien het stukje 'Strawberry Fields' (Forever, ja die ja) heette. Hier zouden alle mensen dus samen komen om vredig te zijn en dat soort dingen. We liepen door naar een bekender stuk. De fontein die al in vele films zijn optrede had gedaan was niet erg indrukwekkend, maar kijkend naar de trappen die richting de fontein stonden, was het toch leuk om iets bekends te zien. Zeker aangezien het meertje achter de fontein voor de helft bedekt was met groen spul (en de andere helft met verliefde mensjes in bootjes). Na een paar foto's te hebben genomen (en met eerste échte dollars gespendeerd aan een fles Coca-Cola) gingen we terug naar de bus. Die zou ons vervoeren naar onze volgende stop. Onderweg zagen we Lincoln Center, Columbus Center (ofzo, het had in ieder geval iets te maken met Columbus) en the Chrystler Building en The Empire State Building (vlugjes, want natuurlijk rijd de bus altijd door als je dat niet wil en stopt hij als er niets te zien is). Eenmaal bij onze volgende stop was het shop-time. Althans, zo ver je een half uur "shop-time" kan noemen. Niet dat dat uitmaakte, want we waren bij het Mekka van de computer-freaks; The Apple Store. Voor diegene die dat niet kennen; (schaam je!) het is de winkel van Apple, waar ze iPod's, iPhones, Mac's en alles er tussen in verkopen. De entrance was een ronde trap die onder een grote glazen kubus met daarin een grote appel naar beneden tolde. Mocht iemand zin hebben om er iets te kopen, dan kon je aansluiten in de ongeveer één uur durende rij. Of je kon 's nachts om 3 uur terug komen, aangezien de winkel 24 uur per dag open was. Naast het witte paleis stond New York's grootste speelgoed winkel (vergeleken bij die van Londen was het een lachertje, maar toch, voor de stad die het big, bigger, bigst wil was het een leuke poging tot..), hier kon je alles van Logo, Barbie, Harry Potter en wat dan ook kopen. En mocht je daar geen zin in hebben, dan had je altijd nog knuffels van wilde beesten en dinosaurussen die zowel qua grootte als qua prijs de levende versie konden overtreffen. Op weg naar onze volgende stop, dat ook winkelen betrof, zagen we o.a. Starbucks op elke hoek (letterlijk, aan het begin en aan het einde van elke straat zat er een), een grote Macdonalds, een klein parkje voor de slachtoffers van 9/11 en veel, heel veel flats. Hoe leuk het ook was in New York, de dag vloog voorbij net als alle ramen in de gebouwen die we zagen vanuit de bus. Een voor we het wisten, was het avond. Maar het beste moest nog komen, want we gingen naar Top Of The Rock (wat overigens ook de thuishaven is van de televisiezender NBC, waardoor ik meer verlangde naar de grote tv-serie winkel op de eerste verdieping dan het dakterras op de 63ste...Maar zelfs een levensgrote poster van Heroes verbleekte bij wat er boven te zien was. Alsof je een achtergrond afbeelding op je computerscherm bekeek zag je New York in de avond. Niet dat er ook maar één donker plekje te zien was, want werkelijk, er is meer licht in New York 's nachts dan overdag (aangezien de zon nooit in de straten kan komen vanwege de wolkenkrabbers). Met een geweldig uitzicht op The Empire State Building, The Brooklyn Bridge en voor de nachtkijkers zelfs het Vrijheidsbeeld aan de ene kant, en een heel leuk aanzicht van één grote zwarte vlek dat Central Park voorstelde aan de andere kant, was er genoeg te zien om er de hele nacht te blijven. Helaas moesten we al snel weer afscheid nemen van wat gerust het behang in mijn kamer mocht worden (op de vele helikopters en vliegtuigen na dan). Uitgelaten over The City That Never Sleeps reden we terug naar New Jersey (ew) en dus ook ons hotel. Wat hangen en praten en naar bed, want dag 2 zou nog veel meer te bieden hebben, als we de huppelende gids mochten geloven...
Om alle New York foto's te zien; check http://picasaweb.google.nl/manju.reijmer/NewYork2008

Start Spreading The News, I'm Leaving Today

Er was eens een ontzettend gave gozer die in een klein dorpje in het boerenland van Nederland woonde. Hoewel iedereen hem ontzettend gaaf vond en erg van hem hield had hij het plan om naar Amerika te gaan en daar super beroemd te worden. Omdat hij zo goed kon zingen en zo goed kon sporten was hij er zeker van dat iedereen hem aardig zou vinden. In New York aangekomen bleken alle Amerikanen naar zijn komst te hebben uitgekeken en binnen enkele seconde werd hij ontzettend populair en kreeg hij bakken met geld. Hij werd naar L.A. gestuurd en kreeg een villa en allemaal mooie meiden om zich heen. Daar leefde hij nog lang en gelukkig.

Bij mij ging het anders. :)

Het was waarschijnlijk de eerste ochtend waar ik niet doodmoe wakker werd. Waarschijnlijk was het de adrenaline, maar ik was niet moe. Erg enthousiast was ik echter niet. Ik had, en tot op de dag van vandaag heb ik dat nog, het gevoel alsof ik op een korte vakantie ga en over enkele weekjes weer terug ben. Voor ik het wist was iedereen beneden, super enthousiast dat ik weg ging (en nu ik dat typ weet ik niet of dat positief of negatief was). Na het afscheid van m'n tante, m'n nichtje, m'n oom, en m'n andere tante (ik had m'n oma en m'n 3e tante de vorige dag nog gezien en m'n neefje de vorige avond) gingen we samen met Thijs en Lisa op weg. Het was een normale rit, de laatste keer dat ik Duiven zag kan ik me niet herinneren, ook al heb ik nu toch wel het gevoel alsof ik m'n oude vertrouwde gehucht een jaar niet zal zien.....(ok geintje, wie gaat Duiven nou missen?) Zelfs aangekomen op het vliegveld had ik nog niet het idee dat ik weg zou gaan. Hoewel de eerste keer Schiphol erg awesome was (de allereerste keer niet meegerekend) had ik meer aandacht aan het meekrijgen van m'n spullen dan aan het feit dat ik binnen enkele uren de Nederlandse bodem zou verlaten. Eenmaal bij de check-in gingen de afscheids-uren wel snel. Na een uur in de rij te hebben gestaan om je koffers weg te geven was het dan eindelijk tijd om afscheid te nemen. In films is het altijd grandiozer en dramatischer, maar nu hadden degene die gekomen waren meer zoiets van; "hey, kan je niet al vast gaan, we moeten naar een feest toe om het te vieren". ;) Althans, zo leek het, want geloof het of niet, mensen gaan me missen! Jah, dat geloofde ik zelf ook niet! Maar daar ging ik dan, na afscheid te hebben genomen van Femke, Arash, Thijs, Lisa en mam en pap. Erg spannend was het niet, we liepen door de hal, gingen naar de security (nog bedankt, Joyce, voor het cadeau, daardoor waren we extra laat!). En voor ik het wist zat ik in het vliegtuig.
De eerste keer vliegen was alleen bij het opstijgen spannend. Want bij een achtbaan schiet je weer omlaag en heb je de grootste lol, maar in een vliegtuig ga je alleen maar omhoog totdat je niets uit je raam kan zien omdat je in de wolken zit. Hoewel ik bij het raam zat, leek het vooral nog op een lange busreis. Na Engeland en een klein stukje Ierland (eigenlijk vlogen we over Engels/Ierland) was het vooral blauw als je naar beneden keek. En na enkele olieplatformen en boten is de lol er wel van af. Toch, het leek niet alsof we 7 uur en 3 kwartier in het vliegtuig hadden gezeten en dat was maar goed ook want we kwamen daar pas 1 uur later aan. En daar waren we dan, in Washington. En we moesten nog een uur door de registratie en alsnog naar het grote, grote New York....

15 augustus

Hey iedereen,

Morgen over twee weken stap ik op het vliegtuig naar de Verenigde Staten van Amerika (oh, het klinkt zo cool) en dan zullen jullie me voor ongeveer 10 maanden moeten missen. Een vreselijk gemis voor jullie, een onwijs spannende reis voor mij. Met andere woorden; reden voor een afscheidsfeest.
Voor mijn vrienden en collega's is er vrijdag 15 augustus een afscheidsfeestje om mij (officieel) voor de laatste keer te zien. Je zult er nog wel meer over horen, maar hou die datum in ieder geval vrij!

Verder is dit dé plaats om alles te weten te komen over mijn hoe, waar en wanneer. Ik zal proberen het gehele jaar dat ik daar ben deze weblog up to date te houden zodat jullie alles kunnen lezen over wat ik daar precies mee maak. En zoals jullie vast al gemerkt zijn gebruik ik hier en daar wat Engelse woorden, verwacht dat dit door het jaar heen er een stuk meer zullen worden ;)

Al met al, kom vrijdag 15 augustus even gezellig langs om afscheid te nemen en houd deze weblog goed in de gaten als je je eens afvraagt hoe het nu eigenlijk met mij gaat. En hoe dan ook, in de aankomende twee weken zal ik jullie vast nog wel een keer tegen het lijf lopen.

Groeten, voor nog even, uit Duiven,

Manju