De Laatste Dagen

Rond deze tijd, zal ik in het vliegtuig zitten, ongeacht de tijdszone, en daarmee komen de 9 maanden en 14 dagen die ik hier in de Verenigde Staten heb doorgebracht aan een einde. En het is ongelovelijk snel gegaan. Ik heb nauwelijks de hoeveelheid geblogd die ik verwacht had, of ge-emailed (sorry voor iedereen die pas weken later een berichtje terug kreeg, daar zijn vele redenen voor te bedenken, maar geen een daar van is voldoende), dus laat ik deze week, of iemand daar nu geïnteresseerd in is of niet, even een dag bij dag blogje achter die ik nu pas (ik schrijf in toekomstige vorm, het is nu pas de 27ste, maar je leest dit na de 2e) post. Maar genoeg gepraat over helemaal niets, dit zijn mijn laatste dagen in Amerika, en hopelijk vind je ze interessant.

The Hike
Maandag was het Memorial Day in Amerika, de dag dat alle doden worden herdacht, niet dat iemand dat ook echt doet, want het weer was heerlijk en de school was vrij, wie bekommerd zich dan ook om de reden dat je vrij hebt? Hoe dan ook, in de ochtend verfde we onze badkamer, terwijl de meiden een car wash hadden om hun basketbal uniforms af te betalen (in Mitchell is dat een vrij onnozel idee aangezien er zo'n 50 auto's per dag door ons dorpje rijden en, nouja, daar is niet veel geld aan te verdienen. Hoe dan ook, ik en Niklas, de Duitser, besloten om na 9 maanden van beloftes en wat niet, eindelijk eens Bailey Bute te beklimmen. Ja, die naam zal je niets zeggen, maar het is een heuvel die ver boven ons dorpje uit reikt, en nouja, we wouden die altijd al beklimmen en nu deden we dat dus. In de afgelopen maanden heb ik heel wat afgeklimd en nouja, dit was niet echt anders, behalve dat het ons zo'n 2 uur en 30 minuten kostte om naar de top te klimmen. Klimmen hier is echt een hobby en ik vind het echt geweldig, zeker op een zonnig dagje is het gewoon lekker uitwaaien op een hoge heuvel, terwijl je dood moe elke stap weemoedig zet en je hart in je droge keel bonkt omdat je maar één flesje water hebt en je ook nog terug moet.



Hoe dan ook, het uitzicht was prachtig en de terugreis van 43 minuten was ook niet slecht. Ja, dat is zo'n beetje wat je doet op een vrije dag van school, heuvels klimmen!

The Last One We Know
Dinsdag's was het de laatste normale dag. Alsof de leraren die laatste dagen nog even wat wouden bijbrengen spendeerde we onze uren met echt werk, iets wat op een normale dag niet gebeurd. Hoe dan ook, het was een rustige dag, met vrij weinig interessante gebeurtenissen (natuurlijk zou de volgende dag een hoop gebeuren op school, ook al zou ik er niet bij zijn). Al met al was het gewoon de laatste dag. De laatste dag van echte school, en die avond zou het ook de laatste dag van open gym zijn. De laatste kans om in een echte gymzaal basketbal te spelen. Echt van genoten heb ik niet, maar ik heb dan ook een tijdje geleden al afscheid genomen van basketbal.

The Mountain
Woensdag had ik samen met mijn Natural Resources klas een presentatie over ons project van het afgelopen jaar in een hotel op Mount Hood, de hoogste berg van Oregon. En laat dat hotel nu ook een van de plaatsen zijn waar de film 'The Shining' met Jack Nicholson (die ik onlangs zag) is opgenomen! Ha, helft van jullie zullen geen idee hebben welke film dat is, maar goed, het was een erg mooi hotel, uit de jaren '20 ofzo. Hoe dan ook, daar hadden we onze presentatie over ons aarde-project waar we het hele jaar mee bezig zijn geweest. Ik zal je er verder niet mee vervelen, maar het was op zich best leuk! En ik zag weer eens wat.

Vaarwel School
Als je er goed over na denkt, dan is college eigenlijk ge

en school meer. Wat betekent dat afgelopen donderdag is

officieel mijn laatste middelbare school les had (het was Engels). Niet geheel verbazend had ik die ochtend nog een Spaanse test (niets bijzonders, of ik die nou haalde of niet ik zou slagen), maar dat kon de pret niet bedrukken. We hadden een watergevecht met de hele school, dik lachen, en ik zei vaarwel tegen sommige want die zou ik niet meer zien voor ik op het vliegtuig stap. Het voelt nog lang niet dat ik gedag heb gezegt, maar na 7 jaar van middelbare heb zelfs ik er ook genoeg van. Het is tijd voor wat anders en dat was de bedoeling in het begin ook. Geen smerige lunch meer, niet meer vroeg op staan (dagelijks), niet meer om 10 uur naar bed gaan elke dag, en al helemaal geen saaie wiskunde lessen meer. Tot september dan.

The Fiesta

Vrijdag was er Junior/Senior Banquet en het thema was Fiesta. Niet geheel verrassend, maar toch erg leuk. Als Seniors hoefde je niets te doen en de Juniors doen alles voor je! Helaas ben ik niet zo'n fan van Mexicaans eten, maar het was leuk om voor even nog lekker in de kantine te hangen. De gehele dag waren we al bezig geweest met het voorbereiden van Graduation en dan is een gezellig feestje waar je bediend wordt best relaxed!

The Graduation
Het heeft even mogen duren, maar na 9 maanden was het dan zo ver; Graduation, een van de vele Amerikaanse schooltradities en een die je niet snel zal vergeten. Weken van te voren waren we al aan het klungelen met de Cap & Gown voor foto's en wat niet, maar nu moesten we er dus ook echt traditioneel mee lopen. Aan de ene kant leuk, aan de andere kant wat onhandig. Graduation was echter onvergetelijk. Dat eeuwige deuntje terwijl je tussen de mensen naar het podium loopt en vele speeches te horen krijgt. Als je eenmaal het diploma krijgt lijkt het allemaal zo onwerkelijk; dit was High School dan... Een lekkere nostalgische slide-show van al je jeugdfoto's en het gedag zeggen tegen iedereen die je het gehele jaar hebt leren kennen en je nu dan voor de laatste keer ziet. Het was awesome en droevig tegelijk, maar zeker weten overgetelijk.

Goodbye And Farewell
Die avond hadden we een barbeque om gedag te zeggen en meteen vertrokken er twee Amerikaanse seniors, een daarvan was m'n kamergenoot, en dan begint het toch al snel leeg te voelen. De volgende ochtend was nog erger toen Bruna met haar ouders en broertje vertrok naar California (!). Gisterennacht ook al weer gedag gezegd tegen twee anderen en vanavond ben ik dan aan de beurt. Ik heb al gedag gezegd tegen de meeste Amerikanen hier in Mitchell en vanavond dus ook tegen de andere uitwisselingsstudenten. Vet raar, maar goed, voordeel is dat ik snel weer in Holland ben en iedereen weer kan zien :D

Dit was het dan voor dit jaar, heb niet zo veel geblogd als ik wou, maar dat betekent alleen maar dat ik meer te vertellen heb als ik jullie weer zie. Het was een top jaar, maar ik ben blij dat ik weer terug kom en zoals ik dat hier tegen iedereen heb gezegd;

Tot Hollands!

The Night The Lights Went Out

Je moet bedenken, we zitten hier in een afgelegen klein dorpje. Als er iets fout gaat, dan gaat het met 't hele dorp fout. Op een zonnige middag in maart, waren er drie honden in een voortuin vastgeketend, maar alle drie waren ze tegelijkertijd aan het janken. Het was een héél raar aanzicht, alsof ze de buurt wouden waarschuwen. Nu ben ik de persoon die lekker gelovig is en ik dacht al bij mezelf; er gaat iets gebeuren. Nu was het niet de overstroming of aardbeving die ik verwacht had, maar een echte Amerikaanse blackout is net zo goed.
Dus gingen rond half zeven de lichten uit in Mitchell. En wat je meteen merkt, is dat niemand er vreemd van opkijkt, behalve de exchange students natuurlijk. Zonder electriciteit, geen televisie, computer of internet, en dus waren we in enkele minuten buiten aan het basketballen, hangen of footballen. Mocht je denken dat leven zonder mobiel bereik moeilijk was, dan was dit een werkelijke klap in het gezicht. Want nu was er werkelijk niets dat het Mitchell van nu onderscheid van het Mitchell van 200 jaar geleden. En dus begaven we onszelf even in het leven van mensen in de 19e eeuw. Leuk? Voor heel even. Toen het buiten donker begon te worden en de kaarsen aan moesten, was het vooral vervelend. Zonder iPod kon je niet naar de WC (dank Apple voor de lichtfunctie op de iPod Touch) en nouja, meer eten dan een boterham met pindakaas kan je ook niet. Hoe dan ook, op dit soort dagen moet er ook een heleboel dingen gebeuren, en dus was ik wederom verzeild in een ouderwets Amerikaans drama. Ik ben de afgelopen week woedend geweest omdat de helft van de dorm naar Seattle gaat en de andere helft niet. Nu kwam m'n hostmoeder daar achter en dus was het tijd om een goed gesprek te houden. Na al mijn frustraties uit te leggen en eindelijk haar kant eens te horen, bleek dus dat er verscheidene gebeurtenissen waren die tot haar beslissing leidde. Een heleboel gepraat later, en we (ik en Bruna) mochten uiteindelijk mee op de Seattle trip waar ik het hele jaar al naar uit heb gekeken. Jammer genoeg zit er aan dat leuke feit ook een downside, want er zijn nog steeds 4 mensen die niet meegaan en dus kan je het met 2/3e van de dorm nou niet bepaald een dormtrip noemen. Maargoed, gelukkig zijn de mensen hier wat minder gefocused op wat Bruna en ik doen, ook al is de directrice van de school wel zo slim geweest om het in de regels van volgend jaar te zetten dat er geen relaties, hand vast houden of kussen in de dorm kan plaatsvinden. Tja, zolang het maar op papier staat kan je die tieners wel stoppen....
Hoe dan ook, binnekort dus een verslag van hoe mijn Spring Break ging en of een trip door noord-west Amerika beter is dan een week lang chillen in het zonnige Bend (dat was mijn andere optie).

It's The Middle, The Middle Of Our Story

Misschien een lesje voor later; wanneer je het einde van iets geweldigs maar niet wil aanvaarden, valt het altijd mee als het er dan eindelijk is. Gisteren nam ik afscheid van basketballen (hoewel, als Nederland interesse heeft in een 19-jarige beginner dan wil ik basketbal best wel proberen) op een niet zo bewonderingswaardige manier en dat maakte het vaarwel een stuk makkelijker.

The Games That Play Us
De laatste week van training was ongewoonlijk. Woensdag werden we allemaal geschokt door het nieuws dat de vrouw van de coach en haar twee zoontjes (de een van 2 jaar en de ander van 7 maanden) in een auto-ongeluk waren gekomen waarbij de auto drie keer over de kop rolde. Wonder boven wonder was niemand bijzonder gewond geraakt en had de baby alleen maar gehuild terwijl de 2 jarige rustig uit het raam was geklommen (serieus, wordt mormon want die mensen hebben een engel aan hun zijde). Donderdag kon coach er niet zijn en kregen we training van onze hostvader, wat ook leuk was, maar na al die tijd had ik 't toch wel leuk gevonden als coach ons voor de laatste keer een van zijn lange speeches had gegeven. Hoe dan ook, vrijdag was het weer game time en deze keer hadden vooral zin om Long Creek terug te pakken voor de eerste keer dat we hen speelde. Ze waren vervelend, geïrriteerd om niets en hielden van onschuldig toen terwijl ze zelf klaagde over alles wat we deden. Een lekkere deuk in het gezicht van nr. 44 (oké, hij was al oerlelijk van zichzelf, dus dat zou onnodig zijn geweest) had me pas echt blij gemaakt, maar ik had toch maar even 4 punten gescoord. Ja, ik weet het, het is harstikke zielig, maar ik was er super blij om. Ik had mijn speeltijd het vorige weekend al verdiend door goede verdediging te spelen (en na twee volle wedstrijden ben je dan ook echt kapot) maar in de aanval zuig ik nog grondig. En toen een speler uit m'n team de basket miste en de bal tegen het bord kaatste en ik hem in de lucht opving en hem simpel terug in de basket kaatste zonder de grond te raken, was ik zelf nog het meest verbaasd. Blijkbaar ben ik altijd het beste wanneer ik het 't minst verwacht. Daarnaast kreeg ik twee free throws en hoewel er één eigenlijk niet geteld mocht worden (ik stapte over de groene lijn nadat ik schoot, maar de scheidsrechters zagen het niet en dus kon ik 44 in z'n gezicht uitlachen toen hij het probeerde aan te wijzen) was ik toch verdomd blij toen ik ze allebei maakte. Ja, 4 punten valt in het niets vergeleken bij de honderden die de twee beste scorers hebben in m'n team, maar ik weet nu al dat ik er meer van geniet dat hun ;) (Ik weet dat is dezelfde onzin die verliezers op de Olympische spelen uitkramen met hun "meedoen is belangrijker dan winnen", maar wat kan mij dat nu schelen?) En hoewel ik het baanbrekende aantal van 6 punten heb bijgedragen aan dit jaar hebben we toch geen enkele wedstrijd gewonnen (vele malen waren we beter, maar ja, daar win je geen kampioenwedstrijden mee). Jammer, maar helaas. Toch was het ongelovelijk geweldig om eens een echte sport te spelen (judo was leuk, maar kom op, daar wil je op je cv niet echt mee aankomen) en heb ik aan de coach meer gehad dan Dr. Phil ooit voor iemand kon betekenen. Al met een al geweldige drie maanden, die jammer genoeg nergens een winnende wedstrijd konden bieden. Maar je weet wat ze zeggen... meedoen is belangrijker dan...ach je kent de rest ook wel.

I'm Coming Home Again
Aah Homecoming. De tijd waarin je je elke dag verkleed om punten te verdienen voor je prins en prinses. De tijd waarin het sportseizoen wordt beëindigd en er een tijd van verveling op je te wachten staat. Het moment in het seizoen dat je weet dat als je nu niet wint, je het kan schudden. De laatste wedstrijd die je thuis speelt is altijd bijzonder. Helaas was de school spirit ver te zoeken deze week en dan had zelfs ik geen zin meer om me te verkleden als een Hawaïse meid, een Griekse god of een zwerver (ik deed dan wel weer al te graag mee aan pyjama dag). Deze keer had ik beide handen van de organisatie afgetrokken en het resultaat was er ook wel naar. Wanneer je niemand hebt die het wil doen, gebeurt het ook niet en wat mij betreft maakt het niet uit. Het feest was ongelovelijk saai en daar had een extra slinger ook niets aan veranderd. Nu is de homecoming niet alleen het feest of zelfs de wedstrijd, het is ook een verzameling waarbij we kleine wedstrijden houden zoals een race waarbij je je moet verkleden met de andere persoon en elkaar naar de andere kant zien te slepen of een persoon aan de muur vast plakken, of in ons geval, de prins en prinses (leuk als je dat niet bent, helaas was mij deze keer de beurt gevallen om prins van de seniors te zijn dus daar zat ik dan lekker mee) om een taart-eten-wedstrijd te houden. Met z'n tweeen moesten we zo snel mogelijk een taart op eten, dus ik ging rustig beginnen, hopend dat zodra ik de bovenkant er eenmaal van af had, het midden gemakkelijker ging. Niet dus. Heeft iemand enig idee hoe moeilijk het is om een taart te eten, zonder handen, terwijl je op de grond ligt? Nee? Nou, ten eerste gaat niets richting je maag omdat je ligt, ten tweede moet je wegens hychiene proberen je haar niet in de taart te krijgen, en ten derde schuifel je rustig achter de taart aan terwijl je hem onbedoeld vooruit duwt met je hoofd. Na afloop bleek dat de freshmen prins de taart zonder te kauwen had opgezogen (ja, je leest het goed) dus onze poging was compleet nutteloos geweest. Helaas besefte ik me veel te laat dat dit mijn enige kans was geweest om mijn gezicht in een taart te stoppen (een van mijn vele wensen voor 't sterven) en het op te eten (het was kersen nota bene!). Maar ik met m'n bolle kop was dat compleet vergeten en dus hield ik me in. Ach jah, dan maar geen koning en koningin. Het is niet zo dat dat het gene is waar iemand ook voor strijd, maar blijkbaar is het als senior nogal erg als je verslagen wordt door een freshman. Hoe dan ook, dat was Homecoming #2. Normaal heb je er ook maar 2 per jaar, tenzij je stomme directrice je beveelt om naar de homecoming van de school te gaan die je als laatste speelt. Dus nadat (zowel de jongens als de meiden, tegen verwachting in) Ukiah ons flink de grond in had geboord (hey, ter verdediging, zij hadden een Columbiaanse top basketbal speler in hun team) moesten we gezellig met hun dansen op hun feest (dat, toegegeven, beter was dan de onze). Je hebt nooit zo'n crappy school/gymzaal gezien. Daar waar het plafond oneindig hoog is en je nog het meest doen denken aan een omgekeerde boot, is het in de breedte niet breed genoeg om fatsoenlijke banken te hebben. Daarnaast zaten er letterlijk gaten in de wax op de gymzaal en hing er bij elke trap (ze hadden er veel die onder gronds gingen, ik had het gevoel alsof ik weer in een oorlogsbunker zat) "pas op voor je hoofd". Blijkbaar was het gemaakt in de tijd dat mensen niet langer werden dan 1.50 en stierven op hun 40ste. Na enkele uren ons dood verveeld te hebben in de meth-hoofdstad van Oregon waar broers en zussen kinderen hebben, gingen we richting huis. Verslagen, verveeld en vooral bedroefd dat het basketballen nu toch echt over is.

Wait, There's More...

Op dit moment zit ik op school, in mijn zoveelste les waar ik niets te doen heb. Begrijp me niet verkeerd, ik heb het graag zo. Met maar zeven lessen dag in dag uit ben je maar al te blij als je even van het dagelijkse ritme afbent. Helaas komt er aan het dagelijkse ritme waaraan ik de afgelopen twee maanden zo gehecht ben geraakt, een einde. Vrijdag 13 februari is onze homecoming, wat betekent dat het onze laatste thuiswedstrijd is. Op High Schools gaat dit gepaard met een groot feest (wegens de verwachting van Jason Voorhees hebben we dit feest verplaatst naar de 12e) en natuurlijk de verwachting dat je het andere team een lesje leert. Op de 14e beleven we onze laatste basketbalwedstrijd (ik betwijfel dat het andere team ons de overwinning gunt uit pure liefde) en dan is het GEDAAN met basketbal! Wie had kunnen vermoeden dat toen ik gedwongen werd om basketbal te spelen (elke dormstudent moet minstens 1 sport spelen) ik het ook nog eens leuk zou vinden? Of sterker nog, tegen het einde op zie? Sinds 6 december zijn mijn dagen (met uitzondering op Christmas break) allemaal hetzelfde geweest. Van 7:30 tot 3:30 op school, enkele uurtjes rust en dan om 6:00 tot 8:00 basketbal. De vrijdag en de zaterdag spendeer je door wedstrijden te spelen en zondags heb je schoonmaken. Niet al te veel vrije tijd dus. Geen wonder dat er hier t-shirts verkocht worden met "Basketball is life" erop. Hoe dan ook, binnenkort komt er een einde aan wat ooit een eindeloos ritme leek te zijn. De kans op districts is verkeken en na de 14e is het sporten voorbij. Aan de ene kant ben ik daar erg blij om, basketbal heeft ons de afgelopen maanden er zeker van gehouden om activiteiten te ondernemen, maar aan de andere kant, sporten is verbazend genoeg een geweldige uitlaatklep en het is nog leuk ook. Ik zal basketbal zeker weten gaan missen, maar voor het zo ver komt wil ik, alsjeblieft IEMAND help me!, toch echt een keer een wedstrijd WINNEN.

Dit was een betrekkelijk korte blog en kwam puur voort uit het feit dat ik niets te doen had op dit moment. Foto's van mijn dagen hier kan je bekijken op mijn Picasa en Hyves (manjuinamerica.hyves.nl) inclusief een aantal nieuwe sneeuwfoto's. Overigens is het behoorlijk afgelopen met de sneeuw hier. Ik krijg helemaal het zomerse gevoel als ik naar buiten kijk en ik geniet er heerlijk van, man wat heb ik de zomer gemist (ook al eindigde die voor ons begin november)! Kom maar op broeikaseffect!
Mocht je, je verveelt hebben met deze blog (kan me goed voorstellen, ik typ dit uit tijdvermaak niet omdat ik iets zinnigs heb te melden), pas dan op, want aankomend weekend spendeert de school een nacht in Ontario, gaan we de 20ste weer skiien, vertrekt de dorm de 27ste naar de kust en gaan we in maart flink plannen voor de trip naar Seattle! AWESOMENESS!
Oeh, voor ik het vergeet, ik moet vanaf vorige week mijn geliefde films en tv-programma's die ik altijd download missen. Een jongen was minder voorzichtig met het downloaden en werd haast betrapt door Warner Brothers. Ja, inderdaad, geen basketbal, geen tv-series...misschien lees je binnenkort nog wel dat ik me op andere manieren mezelf hier vermaak....met het rijden van ezels terwijl je basketbal speelt bijvoorbeeld....

Merry, Merry Xmas & A Very Lame New Year

De tijd vliegt voorbij. Ik heb het de vorige keer gezegd, en ik zeg het nu weer. Damn, dan maak ik me nog zorgen over

kerst en nu zit ik hopeloos aan een tafel treurig dat de eerste beste feestdag óf Martin Luther King Day is (hey, een vrije

dag is altijd welkom) of Valentine's Day (het moment dat ik een feestdag zal vieren voor happy couples en eeuwige liefde

is de dag dat ik gothic wordt en voor altijd naar Nickelback luister). Maar laten we even flashbacken naar 2008, een

topjaar als ik het zo mag zeggen, zelfs zonder Ludo en, voor de helft, zonder Nederlandse bodem. Maar, hoe belabberd

het ook begon, 2009 zal ongetwijfeld ook geweldige dingen brengen, dus alsnog; een gelukkig nieuwjaar!

Merry Xmas
Mijn eerste Amerikaanse witte kerst, ach, het kan erger. Nou had Doreen ons al gewaarschuwd dat het niet zo zou zijn in

de films, en als je in een klein dorp zit met geen enkele verbinding met de buitenwereld, dan mag je dat ook niet echt

verwachten. De kerstboom was versierd en de lichtjes hingen boven de ramen. Verder was het, zeker in vergelijking tot

Halloween, het nogal kaal en gewoontjes. Maar toen ook onze stockings aan de muur hingen, begon het toch wel weer

te kriebelen. Nieuw was dat we niet in kerstkleding werden verwacht en dat het eten niet veel afwijkt van het normale. In

feite, ik kan me niet echt herinneren wát we precies gegeten hebben (in 2007 aten we wild ofzo en toen was ik ziek, het

blijft toch wat met kerst). Op kerstavond gaven we onze hostouders een weekendje weg naar een luxe hotel en ze waren

buiten zichzelf van blijdschap. Zelf kreeg ik snoep, een Family Guy pyjama, twee DVD-boxen van South Park en een DVD

-box van One Tree Hill. Na enkele dagen kerstmis merk je toch wel waarom Amerika zo dik wordt tijdens de feestdagen

(dikker dan normaal bedoel ik) want elke seconde van de dag snoep je al de chocolade op die je maar kan vinden en

dan zit je zo vol dat je best een of twee maaltijden kan missen.

And A Happy...Evening
Nieuwjaar, mijn favorite feestdag (en ja, ik realiseer me dat ik dat bij de meeste feestdagen zeg, maar nieuwjaar is toch

wel het meest coole), en in plaats van in het midden van de nacht door een mistig Arnhem te wandelen, zaten we dit keer

in de woonkamer naar cartoons te kijken. Op mijn iPod ging ik maar even de beste nummers van 2008 af en het laatste

uurtje van het jaar kroop voorbij. Nog één minuut, althans, dat is wat we dachten. De meeste werden nu wakker en de

anderen keken op vanaf hun iPod. Maar we waren allemaal nogal verward, of het nu door het gebrek aan champagne en

de aftellende klok op RTL 4 was, of dat we te veel cartoons gezien hadden, maar we wisten niet zeker of het de laatste

minuut was of dat we nog een minuut te gaan hadden. En voor we er goed en wel uit waren werd er geroepen dat we

naar bed moesten. Dat was ons nieuwjaar. Of het nu al 2009 was of niet, we namen afscheid en gingen naar bed. Ja,

inderdaad.

Swoosh, swoosh, swoosh
Het is altijd leuk als je nieuwe dingen probeert en in het begin van het jaar voel je goed over het aannemen van nieuwe

uitdagingen. Dus kon zelfs ik me verheugen op wintersport. Allereerst gingen we van het kinderbaantje, toen ik op het

vlakke heuveltje stond was het spannend, maar eenmaal aan het glijden op m'n ski's was het toch redelijk saai. Op naar

de volgende uitdaging en dan zit je plots hoog boven de bomen in een skilift op weg naar een grote heuvel en besef je

dat er niet veel mogelijkheden zijn om weer beneden te komen....de eerste paar keren was het vooral mijn angst die me

er toe dwong om mezelf in de sneeuw te laten vallen. Want hoewel ik mezelf prima staande kon houden op m'n ski's

(waarschijnlijk te danken aan de vele avonden skeeleren met jan en alleman) had ik hetzelfde probleem als op skeelers;

ik kan niet remmen. En nou kan je prima uitrijden op een vlakke weg, maar als je van een heuvel afsuist kan je uitrijden

wel vergeten. En dus vloog ik langs iedereen heen met hier en daar een gil van iemand die riep dat ik te snel ging en

gleed ik de heuvels af. Na enkele pogingen om te remmen vond ik het wel goed en liet ik me of in de sneeuw vallen of

suiste ik gewoon de heuvels af met 40km per uur. En nou kan dit prima op de Over Easy heuvel voor beginnelingen,

maar wanneer je de blauwe piste wil proberen is dit niet de slimste aanpak, jongens en meisjes. Ik en mijn Japanse

vervangster voor een huisdier (Saki is de meest coole persoon in de wereld en je kan haar even goed vervangen voor

een puppy) gingen de blauwe piste af en hoewel zij elegant van de heuvel af kon skiien, gleed ik veel te snel van de

heuvel af en besloot ik me te laten vallen in de lossere sneeuw. Yep, GROTE FOUT. Want deze heuvel was stijler en dus

rolde ik vrolijker verder nadat mijn achterste de grond raakte. Een enkele koprol later en mijn ski's lagen achter me en

mijn benen zaten tot aan mijn kuiten in het zand gestoken. Het duurde zo'n tien minuten voordat ik mezelf bevrijd had uit de laag sneeuw, tot groot genoegen van mijn Japanse metgezel, en vanaf toen besloot ik dat het maar beter was als ik op de witte en groene piste bleef. Toch was het ongelovelijk gaaf en hoewel mijn handen bevroren waren en ik mijn benen soms niet meer kon voelen, heb ik het toch ontzettend leuk gehad. Yep, wintersport is zo erg nog niet.

Basketbal verliezen, deel 2
Ik wou dat ik kon meededelen dat we al een wedstrijd gewonnen hebben, maar helaas, nog niets daar van. Ik heb er volste vertrouwen in dat dat zal veranderen, maar elke wedstrijd blijven hopen en dan teleurgesteld worden is nog vermoeiender dan alles uit je lichaam halen om op je best te spelen. Gelukkig ben ik wel beter geworden dan toen ik begon, JA JE LEEST HET GOED, IK BEN GOED IN SPORT!! Oké, ik ben belachelijk slecht in de aanval, maar erg goed in de verdediging, dus het wordt wisselen telkens als het team de andere kant op rent, maar goed tenminste ben ik ergens goed in, en dat is meer dan eerst :P Lalalala.

Oké, dat is het voor vandaag, genoeg gepraat over van alles en nog wat en zoals elke keer neem ik mezelf voor om wat sneller weer te gaan bloggen want meestal laat ik een hoop uit omdat het anders een boek wordt. (Ook al vraag ik mezelf wel af of ik een boek moet schrijven over ALLES wat hier gebeurd, want serieus, het is te veel om op te noemen in één gesprek. Tot de volgende keer!