De Laatste Dagen

Rond deze tijd, zal ik in het vliegtuig zitten, ongeacht de tijdszone, en daarmee komen de 9 maanden en 14 dagen die ik hier in de Verenigde Staten heb doorgebracht aan een einde. En het is ongelovelijk snel gegaan. Ik heb nauwelijks de hoeveelheid geblogd die ik verwacht had, of ge-emailed (sorry voor iedereen die pas weken later een berichtje terug kreeg, daar zijn vele redenen voor te bedenken, maar geen een daar van is voldoende), dus laat ik deze week, of iemand daar nu geïnteresseerd in is of niet, even een dag bij dag blogje achter die ik nu pas (ik schrijf in toekomstige vorm, het is nu pas de 27ste, maar je leest dit na de 2e) post. Maar genoeg gepraat over helemaal niets, dit zijn mijn laatste dagen in Amerika, en hopelijk vind je ze interessant.

The Hike
Maandag was het Memorial Day in Amerika, de dag dat alle doden worden herdacht, niet dat iemand dat ook echt doet, want het weer was heerlijk en de school was vrij, wie bekommerd zich dan ook om de reden dat je vrij hebt? Hoe dan ook, in de ochtend verfde we onze badkamer, terwijl de meiden een car wash hadden om hun basketbal uniforms af te betalen (in Mitchell is dat een vrij onnozel idee aangezien er zo'n 50 auto's per dag door ons dorpje rijden en, nouja, daar is niet veel geld aan te verdienen. Hoe dan ook, ik en Niklas, de Duitser, besloten om na 9 maanden van beloftes en wat niet, eindelijk eens Bailey Bute te beklimmen. Ja, die naam zal je niets zeggen, maar het is een heuvel die ver boven ons dorpje uit reikt, en nouja, we wouden die altijd al beklimmen en nu deden we dat dus. In de afgelopen maanden heb ik heel wat afgeklimd en nouja, dit was niet echt anders, behalve dat het ons zo'n 2 uur en 30 minuten kostte om naar de top te klimmen. Klimmen hier is echt een hobby en ik vind het echt geweldig, zeker op een zonnig dagje is het gewoon lekker uitwaaien op een hoge heuvel, terwijl je dood moe elke stap weemoedig zet en je hart in je droge keel bonkt omdat je maar één flesje water hebt en je ook nog terug moet.



Hoe dan ook, het uitzicht was prachtig en de terugreis van 43 minuten was ook niet slecht. Ja, dat is zo'n beetje wat je doet op een vrije dag van school, heuvels klimmen!

The Last One We Know
Dinsdag's was het de laatste normale dag. Alsof de leraren die laatste dagen nog even wat wouden bijbrengen spendeerde we onze uren met echt werk, iets wat op een normale dag niet gebeurd. Hoe dan ook, het was een rustige dag, met vrij weinig interessante gebeurtenissen (natuurlijk zou de volgende dag een hoop gebeuren op school, ook al zou ik er niet bij zijn). Al met al was het gewoon de laatste dag. De laatste dag van echte school, en die avond zou het ook de laatste dag van open gym zijn. De laatste kans om in een echte gymzaal basketbal te spelen. Echt van genoten heb ik niet, maar ik heb dan ook een tijdje geleden al afscheid genomen van basketbal.

The Mountain
Woensdag had ik samen met mijn Natural Resources klas een presentatie over ons project van het afgelopen jaar in een hotel op Mount Hood, de hoogste berg van Oregon. En laat dat hotel nu ook een van de plaatsen zijn waar de film 'The Shining' met Jack Nicholson (die ik onlangs zag) is opgenomen! Ha, helft van jullie zullen geen idee hebben welke film dat is, maar goed, het was een erg mooi hotel, uit de jaren '20 ofzo. Hoe dan ook, daar hadden we onze presentatie over ons aarde-project waar we het hele jaar mee bezig zijn geweest. Ik zal je er verder niet mee vervelen, maar het was op zich best leuk! En ik zag weer eens wat.

Vaarwel School
Als je er goed over na denkt, dan is college eigenlijk ge

en school meer. Wat betekent dat afgelopen donderdag is

officieel mijn laatste middelbare school les had (het was Engels). Niet geheel verbazend had ik die ochtend nog een Spaanse test (niets bijzonders, of ik die nou haalde of niet ik zou slagen), maar dat kon de pret niet bedrukken. We hadden een watergevecht met de hele school, dik lachen, en ik zei vaarwel tegen sommige want die zou ik niet meer zien voor ik op het vliegtuig stap. Het voelt nog lang niet dat ik gedag heb gezegt, maar na 7 jaar van middelbare heb zelfs ik er ook genoeg van. Het is tijd voor wat anders en dat was de bedoeling in het begin ook. Geen smerige lunch meer, niet meer vroeg op staan (dagelijks), niet meer om 10 uur naar bed gaan elke dag, en al helemaal geen saaie wiskunde lessen meer. Tot september dan.

The Fiesta

Vrijdag was er Junior/Senior Banquet en het thema was Fiesta. Niet geheel verrassend, maar toch erg leuk. Als Seniors hoefde je niets te doen en de Juniors doen alles voor je! Helaas ben ik niet zo'n fan van Mexicaans eten, maar het was leuk om voor even nog lekker in de kantine te hangen. De gehele dag waren we al bezig geweest met het voorbereiden van Graduation en dan is een gezellig feestje waar je bediend wordt best relaxed!

The Graduation
Het heeft even mogen duren, maar na 9 maanden was het dan zo ver; Graduation, een van de vele Amerikaanse schooltradities en een die je niet snel zal vergeten. Weken van te voren waren we al aan het klungelen met de Cap & Gown voor foto's en wat niet, maar nu moesten we er dus ook echt traditioneel mee lopen. Aan de ene kant leuk, aan de andere kant wat onhandig. Graduation was echter onvergetelijk. Dat eeuwige deuntje terwijl je tussen de mensen naar het podium loopt en vele speeches te horen krijgt. Als je eenmaal het diploma krijgt lijkt het allemaal zo onwerkelijk; dit was High School dan... Een lekkere nostalgische slide-show van al je jeugdfoto's en het gedag zeggen tegen iedereen die je het gehele jaar hebt leren kennen en je nu dan voor de laatste keer ziet. Het was awesome en droevig tegelijk, maar zeker weten overgetelijk.

Goodbye And Farewell
Die avond hadden we een barbeque om gedag te zeggen en meteen vertrokken er twee Amerikaanse seniors, een daarvan was m'n kamergenoot, en dan begint het toch al snel leeg te voelen. De volgende ochtend was nog erger toen Bruna met haar ouders en broertje vertrok naar California (!). Gisterennacht ook al weer gedag gezegd tegen twee anderen en vanavond ben ik dan aan de beurt. Ik heb al gedag gezegd tegen de meeste Amerikanen hier in Mitchell en vanavond dus ook tegen de andere uitwisselingsstudenten. Vet raar, maar goed, voordeel is dat ik snel weer in Holland ben en iedereen weer kan zien :D

Dit was het dan voor dit jaar, heb niet zo veel geblogd als ik wou, maar dat betekent alleen maar dat ik meer te vertellen heb als ik jullie weer zie. Het was een top jaar, maar ik ben blij dat ik weer terug kom en zoals ik dat hier tegen iedereen heb gezegd;

Tot Hollands!

The Night The Lights Went Out

Je moet bedenken, we zitten hier in een afgelegen klein dorpje. Als er iets fout gaat, dan gaat het met 't hele dorp fout. Op een zonnige middag in maart, waren er drie honden in een voortuin vastgeketend, maar alle drie waren ze tegelijkertijd aan het janken. Het was een héél raar aanzicht, alsof ze de buurt wouden waarschuwen. Nu ben ik de persoon die lekker gelovig is en ik dacht al bij mezelf; er gaat iets gebeuren. Nu was het niet de overstroming of aardbeving die ik verwacht had, maar een echte Amerikaanse blackout is net zo goed.
Dus gingen rond half zeven de lichten uit in Mitchell. En wat je meteen merkt, is dat niemand er vreemd van opkijkt, behalve de exchange students natuurlijk. Zonder electriciteit, geen televisie, computer of internet, en dus waren we in enkele minuten buiten aan het basketballen, hangen of footballen. Mocht je denken dat leven zonder mobiel bereik moeilijk was, dan was dit een werkelijke klap in het gezicht. Want nu was er werkelijk niets dat het Mitchell van nu onderscheid van het Mitchell van 200 jaar geleden. En dus begaven we onszelf even in het leven van mensen in de 19e eeuw. Leuk? Voor heel even. Toen het buiten donker begon te worden en de kaarsen aan moesten, was het vooral vervelend. Zonder iPod kon je niet naar de WC (dank Apple voor de lichtfunctie op de iPod Touch) en nouja, meer eten dan een boterham met pindakaas kan je ook niet. Hoe dan ook, op dit soort dagen moet er ook een heleboel dingen gebeuren, en dus was ik wederom verzeild in een ouderwets Amerikaans drama. Ik ben de afgelopen week woedend geweest omdat de helft van de dorm naar Seattle gaat en de andere helft niet. Nu kwam m'n hostmoeder daar achter en dus was het tijd om een goed gesprek te houden. Na al mijn frustraties uit te leggen en eindelijk haar kant eens te horen, bleek dus dat er verscheidene gebeurtenissen waren die tot haar beslissing leidde. Een heleboel gepraat later, en we (ik en Bruna) mochten uiteindelijk mee op de Seattle trip waar ik het hele jaar al naar uit heb gekeken. Jammer genoeg zit er aan dat leuke feit ook een downside, want er zijn nog steeds 4 mensen die niet meegaan en dus kan je het met 2/3e van de dorm nou niet bepaald een dormtrip noemen. Maargoed, gelukkig zijn de mensen hier wat minder gefocused op wat Bruna en ik doen, ook al is de directrice van de school wel zo slim geweest om het in de regels van volgend jaar te zetten dat er geen relaties, hand vast houden of kussen in de dorm kan plaatsvinden. Tja, zolang het maar op papier staat kan je die tieners wel stoppen....
Hoe dan ook, binnekort dus een verslag van hoe mijn Spring Break ging en of een trip door noord-west Amerika beter is dan een week lang chillen in het zonnige Bend (dat was mijn andere optie).

It's The Middle, The Middle Of Our Story

Misschien een lesje voor later; wanneer je het einde van iets geweldigs maar niet wil aanvaarden, valt het altijd mee als het er dan eindelijk is. Gisteren nam ik afscheid van basketballen (hoewel, als Nederland interesse heeft in een 19-jarige beginner dan wil ik basketbal best wel proberen) op een niet zo bewonderingswaardige manier en dat maakte het vaarwel een stuk makkelijker.

The Games That Play Us
De laatste week van training was ongewoonlijk. Woensdag werden we allemaal geschokt door het nieuws dat de vrouw van de coach en haar twee zoontjes (de een van 2 jaar en de ander van 7 maanden) in een auto-ongeluk waren gekomen waarbij de auto drie keer over de kop rolde. Wonder boven wonder was niemand bijzonder gewond geraakt en had de baby alleen maar gehuild terwijl de 2 jarige rustig uit het raam was geklommen (serieus, wordt mormon want die mensen hebben een engel aan hun zijde). Donderdag kon coach er niet zijn en kregen we training van onze hostvader, wat ook leuk was, maar na al die tijd had ik 't toch wel leuk gevonden als coach ons voor de laatste keer een van zijn lange speeches had gegeven. Hoe dan ook, vrijdag was het weer game time en deze keer hadden vooral zin om Long Creek terug te pakken voor de eerste keer dat we hen speelde. Ze waren vervelend, geïrriteerd om niets en hielden van onschuldig toen terwijl ze zelf klaagde over alles wat we deden. Een lekkere deuk in het gezicht van nr. 44 (oké, hij was al oerlelijk van zichzelf, dus dat zou onnodig zijn geweest) had me pas echt blij gemaakt, maar ik had toch maar even 4 punten gescoord. Ja, ik weet het, het is harstikke zielig, maar ik was er super blij om. Ik had mijn speeltijd het vorige weekend al verdiend door goede verdediging te spelen (en na twee volle wedstrijden ben je dan ook echt kapot) maar in de aanval zuig ik nog grondig. En toen een speler uit m'n team de basket miste en de bal tegen het bord kaatste en ik hem in de lucht opving en hem simpel terug in de basket kaatste zonder de grond te raken, was ik zelf nog het meest verbaasd. Blijkbaar ben ik altijd het beste wanneer ik het 't minst verwacht. Daarnaast kreeg ik twee free throws en hoewel er één eigenlijk niet geteld mocht worden (ik stapte over de groene lijn nadat ik schoot, maar de scheidsrechters zagen het niet en dus kon ik 44 in z'n gezicht uitlachen toen hij het probeerde aan te wijzen) was ik toch verdomd blij toen ik ze allebei maakte. Ja, 4 punten valt in het niets vergeleken bij de honderden die de twee beste scorers hebben in m'n team, maar ik weet nu al dat ik er meer van geniet dat hun ;) (Ik weet dat is dezelfde onzin die verliezers op de Olympische spelen uitkramen met hun "meedoen is belangrijker dan winnen", maar wat kan mij dat nu schelen?) En hoewel ik het baanbrekende aantal van 6 punten heb bijgedragen aan dit jaar hebben we toch geen enkele wedstrijd gewonnen (vele malen waren we beter, maar ja, daar win je geen kampioenwedstrijden mee). Jammer, maar helaas. Toch was het ongelovelijk geweldig om eens een echte sport te spelen (judo was leuk, maar kom op, daar wil je op je cv niet echt mee aankomen) en heb ik aan de coach meer gehad dan Dr. Phil ooit voor iemand kon betekenen. Al met een al geweldige drie maanden, die jammer genoeg nergens een winnende wedstrijd konden bieden. Maar je weet wat ze zeggen... meedoen is belangrijker dan...ach je kent de rest ook wel.

I'm Coming Home Again
Aah Homecoming. De tijd waarin je je elke dag verkleed om punten te verdienen voor je prins en prinses. De tijd waarin het sportseizoen wordt beëindigd en er een tijd van verveling op je te wachten staat. Het moment in het seizoen dat je weet dat als je nu niet wint, je het kan schudden. De laatste wedstrijd die je thuis speelt is altijd bijzonder. Helaas was de school spirit ver te zoeken deze week en dan had zelfs ik geen zin meer om me te verkleden als een Hawaïse meid, een Griekse god of een zwerver (ik deed dan wel weer al te graag mee aan pyjama dag). Deze keer had ik beide handen van de organisatie afgetrokken en het resultaat was er ook wel naar. Wanneer je niemand hebt die het wil doen, gebeurt het ook niet en wat mij betreft maakt het niet uit. Het feest was ongelovelijk saai en daar had een extra slinger ook niets aan veranderd. Nu is de homecoming niet alleen het feest of zelfs de wedstrijd, het is ook een verzameling waarbij we kleine wedstrijden houden zoals een race waarbij je je moet verkleden met de andere persoon en elkaar naar de andere kant zien te slepen of een persoon aan de muur vast plakken, of in ons geval, de prins en prinses (leuk als je dat niet bent, helaas was mij deze keer de beurt gevallen om prins van de seniors te zijn dus daar zat ik dan lekker mee) om een taart-eten-wedstrijd te houden. Met z'n tweeen moesten we zo snel mogelijk een taart op eten, dus ik ging rustig beginnen, hopend dat zodra ik de bovenkant er eenmaal van af had, het midden gemakkelijker ging. Niet dus. Heeft iemand enig idee hoe moeilijk het is om een taart te eten, zonder handen, terwijl je op de grond ligt? Nee? Nou, ten eerste gaat niets richting je maag omdat je ligt, ten tweede moet je wegens hychiene proberen je haar niet in de taart te krijgen, en ten derde schuifel je rustig achter de taart aan terwijl je hem onbedoeld vooruit duwt met je hoofd. Na afloop bleek dat de freshmen prins de taart zonder te kauwen had opgezogen (ja, je leest het goed) dus onze poging was compleet nutteloos geweest. Helaas besefte ik me veel te laat dat dit mijn enige kans was geweest om mijn gezicht in een taart te stoppen (een van mijn vele wensen voor 't sterven) en het op te eten (het was kersen nota bene!). Maar ik met m'n bolle kop was dat compleet vergeten en dus hield ik me in. Ach jah, dan maar geen koning en koningin. Het is niet zo dat dat het gene is waar iemand ook voor strijd, maar blijkbaar is het als senior nogal erg als je verslagen wordt door een freshman. Hoe dan ook, dat was Homecoming #2. Normaal heb je er ook maar 2 per jaar, tenzij je stomme directrice je beveelt om naar de homecoming van de school te gaan die je als laatste speelt. Dus nadat (zowel de jongens als de meiden, tegen verwachting in) Ukiah ons flink de grond in had geboord (hey, ter verdediging, zij hadden een Columbiaanse top basketbal speler in hun team) moesten we gezellig met hun dansen op hun feest (dat, toegegeven, beter was dan de onze). Je hebt nooit zo'n crappy school/gymzaal gezien. Daar waar het plafond oneindig hoog is en je nog het meest doen denken aan een omgekeerde boot, is het in de breedte niet breed genoeg om fatsoenlijke banken te hebben. Daarnaast zaten er letterlijk gaten in de wax op de gymzaal en hing er bij elke trap (ze hadden er veel die onder gronds gingen, ik had het gevoel alsof ik weer in een oorlogsbunker zat) "pas op voor je hoofd". Blijkbaar was het gemaakt in de tijd dat mensen niet langer werden dan 1.50 en stierven op hun 40ste. Na enkele uren ons dood verveeld te hebben in de meth-hoofdstad van Oregon waar broers en zussen kinderen hebben, gingen we richting huis. Verslagen, verveeld en vooral bedroefd dat het basketballen nu toch echt over is.

Wait, There's More...

Op dit moment zit ik op school, in mijn zoveelste les waar ik niets te doen heb. Begrijp me niet verkeerd, ik heb het graag zo. Met maar zeven lessen dag in dag uit ben je maar al te blij als je even van het dagelijkse ritme afbent. Helaas komt er aan het dagelijkse ritme waaraan ik de afgelopen twee maanden zo gehecht ben geraakt, een einde. Vrijdag 13 februari is onze homecoming, wat betekent dat het onze laatste thuiswedstrijd is. Op High Schools gaat dit gepaard met een groot feest (wegens de verwachting van Jason Voorhees hebben we dit feest verplaatst naar de 12e) en natuurlijk de verwachting dat je het andere team een lesje leert. Op de 14e beleven we onze laatste basketbalwedstrijd (ik betwijfel dat het andere team ons de overwinning gunt uit pure liefde) en dan is het GEDAAN met basketbal! Wie had kunnen vermoeden dat toen ik gedwongen werd om basketbal te spelen (elke dormstudent moet minstens 1 sport spelen) ik het ook nog eens leuk zou vinden? Of sterker nog, tegen het einde op zie? Sinds 6 december zijn mijn dagen (met uitzondering op Christmas break) allemaal hetzelfde geweest. Van 7:30 tot 3:30 op school, enkele uurtjes rust en dan om 6:00 tot 8:00 basketbal. De vrijdag en de zaterdag spendeer je door wedstrijden te spelen en zondags heb je schoonmaken. Niet al te veel vrije tijd dus. Geen wonder dat er hier t-shirts verkocht worden met "Basketball is life" erop. Hoe dan ook, binnenkort komt er een einde aan wat ooit een eindeloos ritme leek te zijn. De kans op districts is verkeken en na de 14e is het sporten voorbij. Aan de ene kant ben ik daar erg blij om, basketbal heeft ons de afgelopen maanden er zeker van gehouden om activiteiten te ondernemen, maar aan de andere kant, sporten is verbazend genoeg een geweldige uitlaatklep en het is nog leuk ook. Ik zal basketbal zeker weten gaan missen, maar voor het zo ver komt wil ik, alsjeblieft IEMAND help me!, toch echt een keer een wedstrijd WINNEN.

Dit was een betrekkelijk korte blog en kwam puur voort uit het feit dat ik niets te doen had op dit moment. Foto's van mijn dagen hier kan je bekijken op mijn Picasa en Hyves (manjuinamerica.hyves.nl) inclusief een aantal nieuwe sneeuwfoto's. Overigens is het behoorlijk afgelopen met de sneeuw hier. Ik krijg helemaal het zomerse gevoel als ik naar buiten kijk en ik geniet er heerlijk van, man wat heb ik de zomer gemist (ook al eindigde die voor ons begin november)! Kom maar op broeikaseffect!
Mocht je, je verveelt hebben met deze blog (kan me goed voorstellen, ik typ dit uit tijdvermaak niet omdat ik iets zinnigs heb te melden), pas dan op, want aankomend weekend spendeert de school een nacht in Ontario, gaan we de 20ste weer skiien, vertrekt de dorm de 27ste naar de kust en gaan we in maart flink plannen voor de trip naar Seattle! AWESOMENESS!
Oeh, voor ik het vergeet, ik moet vanaf vorige week mijn geliefde films en tv-programma's die ik altijd download missen. Een jongen was minder voorzichtig met het downloaden en werd haast betrapt door Warner Brothers. Ja, inderdaad, geen basketbal, geen tv-series...misschien lees je binnenkort nog wel dat ik me op andere manieren mezelf hier vermaak....met het rijden van ezels terwijl je basketbal speelt bijvoorbeeld....

Merry, Merry Xmas & A Very Lame New Year

De tijd vliegt voorbij. Ik heb het de vorige keer gezegd, en ik zeg het nu weer. Damn, dan maak ik me nog zorgen over

kerst en nu zit ik hopeloos aan een tafel treurig dat de eerste beste feestdag óf Martin Luther King Day is (hey, een vrije

dag is altijd welkom) of Valentine's Day (het moment dat ik een feestdag zal vieren voor happy couples en eeuwige liefde

is de dag dat ik gothic wordt en voor altijd naar Nickelback luister). Maar laten we even flashbacken naar 2008, een

topjaar als ik het zo mag zeggen, zelfs zonder Ludo en, voor de helft, zonder Nederlandse bodem. Maar, hoe belabberd

het ook begon, 2009 zal ongetwijfeld ook geweldige dingen brengen, dus alsnog; een gelukkig nieuwjaar!

Merry Xmas
Mijn eerste Amerikaanse witte kerst, ach, het kan erger. Nou had Doreen ons al gewaarschuwd dat het niet zo zou zijn in

de films, en als je in een klein dorp zit met geen enkele verbinding met de buitenwereld, dan mag je dat ook niet echt

verwachten. De kerstboom was versierd en de lichtjes hingen boven de ramen. Verder was het, zeker in vergelijking tot

Halloween, het nogal kaal en gewoontjes. Maar toen ook onze stockings aan de muur hingen, begon het toch wel weer

te kriebelen. Nieuw was dat we niet in kerstkleding werden verwacht en dat het eten niet veel afwijkt van het normale. In

feite, ik kan me niet echt herinneren wát we precies gegeten hebben (in 2007 aten we wild ofzo en toen was ik ziek, het

blijft toch wat met kerst). Op kerstavond gaven we onze hostouders een weekendje weg naar een luxe hotel en ze waren

buiten zichzelf van blijdschap. Zelf kreeg ik snoep, een Family Guy pyjama, twee DVD-boxen van South Park en een DVD

-box van One Tree Hill. Na enkele dagen kerstmis merk je toch wel waarom Amerika zo dik wordt tijdens de feestdagen

(dikker dan normaal bedoel ik) want elke seconde van de dag snoep je al de chocolade op die je maar kan vinden en

dan zit je zo vol dat je best een of twee maaltijden kan missen.

And A Happy...Evening
Nieuwjaar, mijn favorite feestdag (en ja, ik realiseer me dat ik dat bij de meeste feestdagen zeg, maar nieuwjaar is toch

wel het meest coole), en in plaats van in het midden van de nacht door een mistig Arnhem te wandelen, zaten we dit keer

in de woonkamer naar cartoons te kijken. Op mijn iPod ging ik maar even de beste nummers van 2008 af en het laatste

uurtje van het jaar kroop voorbij. Nog één minuut, althans, dat is wat we dachten. De meeste werden nu wakker en de

anderen keken op vanaf hun iPod. Maar we waren allemaal nogal verward, of het nu door het gebrek aan champagne en

de aftellende klok op RTL 4 was, of dat we te veel cartoons gezien hadden, maar we wisten niet zeker of het de laatste

minuut was of dat we nog een minuut te gaan hadden. En voor we er goed en wel uit waren werd er geroepen dat we

naar bed moesten. Dat was ons nieuwjaar. Of het nu al 2009 was of niet, we namen afscheid en gingen naar bed. Ja,

inderdaad.

Swoosh, swoosh, swoosh
Het is altijd leuk als je nieuwe dingen probeert en in het begin van het jaar voel je goed over het aannemen van nieuwe

uitdagingen. Dus kon zelfs ik me verheugen op wintersport. Allereerst gingen we van het kinderbaantje, toen ik op het

vlakke heuveltje stond was het spannend, maar eenmaal aan het glijden op m'n ski's was het toch redelijk saai. Op naar

de volgende uitdaging en dan zit je plots hoog boven de bomen in een skilift op weg naar een grote heuvel en besef je

dat er niet veel mogelijkheden zijn om weer beneden te komen....de eerste paar keren was het vooral mijn angst die me

er toe dwong om mezelf in de sneeuw te laten vallen. Want hoewel ik mezelf prima staande kon houden op m'n ski's

(waarschijnlijk te danken aan de vele avonden skeeleren met jan en alleman) had ik hetzelfde probleem als op skeelers;

ik kan niet remmen. En nou kan je prima uitrijden op een vlakke weg, maar als je van een heuvel afsuist kan je uitrijden

wel vergeten. En dus vloog ik langs iedereen heen met hier en daar een gil van iemand die riep dat ik te snel ging en

gleed ik de heuvels af. Na enkele pogingen om te remmen vond ik het wel goed en liet ik me of in de sneeuw vallen of

suiste ik gewoon de heuvels af met 40km per uur. En nou kan dit prima op de Over Easy heuvel voor beginnelingen,

maar wanneer je de blauwe piste wil proberen is dit niet de slimste aanpak, jongens en meisjes. Ik en mijn Japanse

vervangster voor een huisdier (Saki is de meest coole persoon in de wereld en je kan haar even goed vervangen voor

een puppy) gingen de blauwe piste af en hoewel zij elegant van de heuvel af kon skiien, gleed ik veel te snel van de

heuvel af en besloot ik me te laten vallen in de lossere sneeuw. Yep, GROTE FOUT. Want deze heuvel was stijler en dus

rolde ik vrolijker verder nadat mijn achterste de grond raakte. Een enkele koprol later en mijn ski's lagen achter me en

mijn benen zaten tot aan mijn kuiten in het zand gestoken. Het duurde zo'n tien minuten voordat ik mezelf bevrijd had uit de laag sneeuw, tot groot genoegen van mijn Japanse metgezel, en vanaf toen besloot ik dat het maar beter was als ik op de witte en groene piste bleef. Toch was het ongelovelijk gaaf en hoewel mijn handen bevroren waren en ik mijn benen soms niet meer kon voelen, heb ik het toch ontzettend leuk gehad. Yep, wintersport is zo erg nog niet.

Basketbal verliezen, deel 2
Ik wou dat ik kon meededelen dat we al een wedstrijd gewonnen hebben, maar helaas, nog niets daar van. Ik heb er volste vertrouwen in dat dat zal veranderen, maar elke wedstrijd blijven hopen en dan teleurgesteld worden is nog vermoeiender dan alles uit je lichaam halen om op je best te spelen. Gelukkig ben ik wel beter geworden dan toen ik begon, JA JE LEEST HET GOED, IK BEN GOED IN SPORT!! Oké, ik ben belachelijk slecht in de aanval, maar erg goed in de verdediging, dus het wordt wisselen telkens als het team de andere kant op rent, maar goed tenminste ben ik ergens goed in, en dat is meer dan eerst :P Lalalala.

Oké, dat is het voor vandaag, genoeg gepraat over van alles en nog wat en zoals elke keer neem ik mezelf voor om wat sneller weer te gaan bloggen want meestal laat ik een hoop uit omdat het anders een boek wordt. (Ook al vraag ik mezelf wel af of ik een boek moet schrijven over ALLES wat hier gebeurd, want serieus, het is te veel om op te noemen in één gesprek. Tot de volgende keer!

Fall, Snow, Ball & A Little Bit Of Travesty

De tijd vliegt voorbij. Het is moeilijk te beseffen dat in de afgelopen maand er zo veel is gebeurd. Sinds 26 oktober hebben we Halloween, Thanksgiving, ziekenhuisbezoeken, brandstichting, irritaties, gewoontes, basketbal en allerlei andere dingen meegemaakt. Wanneer je zo veel vrije tijd hebt, (dat hebben gezegd, je zit van 8 tot 3.30 op school en hebt practice van 5.15 tot 8) doe je dingen die je al in tijden niet meer hebt gedaan, of die je normaal niet zou doen. Maar laten we beginnen bij het begin.

Hallo & Ween
Ik moet zeggen dat ik op 31 oktober toch wel erge spijt had dat ik de maandag daarvoor geen kostuum had gekocht (ik was depressief over mijn iPod als je het nog kan herinneren). Toen ik iedereen verkleed zag begon zelfs bij mij (als anti-carnivalist) het te kriebelen. En dus kwamen we op het briljante idee om verkleed te gaan als meisjes. De meiden hadden lol met het aankleden van ons. 2 gescheurde panties, korte rokjes en opgevulde bh's later gingen we de straten af om snoep te verzamelen. Dat was, meer omdat je het nu eindelijk eens kon beleven, super. Het snoep at ik niet, en mijn kostuum won nou niet bepaald de originaliteitsprijs, maar alleen het rondlopen en het "trick or treat" gedoe was al top. We sloten de avond af met twee horrorfilms, waarvan ik er één niet had meegekregen omdat ik sliep.

College Road Trip
Dat weekend zou de school ons op een college road trip nemen naar alle belangrijke colleges in de buurt (en met in de buurt bedoel ik in een straal te grootte van Nederland). De gehele dorm ging mee en daarmee was het meer een dormtripje dan iets anders en aangezien er maar een paar mensen waren die geïnteresseerd waren in de colleges, was het meer een winkeltripje dan iets anders. Want de hoofdattractie zou winkelen in Portland zijn, in het grootste winkelcentrum van Oregon. En ik moet zeggen, het viel me best tegen. Er waren maar 2 dvd winkels, en ik had geen kleding nodig dus daar had ik ook niets aan en het eten was er niet geweldig (hallo, als een winkelcentrum geen MacDonalds heeft kan je net zo goed niet gaan). En voor iemand die winkelcentrums in Londen en Parijs heeft gezien, was dit niets vernieuwend. Geen enkele aankoop, maar een lang afgewachte knipbeurt later gingen we terug naar huis met een bus vol winkeltassen en evenveel kennis over colleges als op de heenweg.

Thanks & Falling
Voor het lange Thanksgiving weekend ging ik naar het huis van de coach en ik kon me voorbereiden, samen met de andere Nederlandse jongen Sef, op een lang weekend leuke dingen doen. Het programma stond barstensvol en we waren ook nog eens te gast bij een super aardig jong gezin. Allemaal leuk en wel, maar op Thanksgiving, waarbij de keuken gevuld was met de heerlijke geuren van versgebakken kalkoen en aardappelsalade, mochten we gaan vierwieler rijden in een van de vele velden van de coach (hij beheert zo'n 20,000 hectare). Het was koud en m'n handen vroren af, maar het was super. Niet veel later besloten we terug te gaan naar het huis en eenmaal binnen begon het me te duizelen. Ik besloot even op bed te gaan liggen, maar de coach kreeg bezoek van zijn zus en dus besloot ik de visite te groeten. Fout! Ik kon haast niet beseffen wat ik deed en dus duizelde ik de woonkamer binnen en bedacht toen dat het beter was als ik even een tukje zou nemen. In mijn gedachtes begaf ik me weer op mijn bed en dus ging ik heerlijk slapen. BAM! Ik lag op de grond, in de woonkamer, en iedereen stond om me heen. Ik had bij God geen idee wat er gebeurd was en dus liet ik me naar de bank brengen. Volgens de anderen in de woonkamer was ik doodnormaal de kamer binnengelopen, had ik staan praten en viel toen uit het niets op een ijzeren houthouder die meer weghad van een mislukte stoel. Mijn duizeligheid nam in ieder geval af en dat zou het einde zijn geweest van mijn Thanksgiving stunt, mocht het niet zo zijn dat ik mijn oor had geraakt tijdens mijn tocht naar beneden. Ik voelde zelf helemaal niets, en als niemand het had gezegd was ik vrolijk door gegaan met de dag, maar Sef en de coach namen een kijkje achter mijn oor en waren niet al te blij met wat ze zagen (Keri, de vrouw van de coach, slaakte een kreet wat mij alleen maar bezorgder maakte). Mijn oor was van de bovenkant tot de onderkant compleet opengespleten (aan de achterkant) en dus gingen we terug naar de dorm om het te fixen. Ik voelde me prima, maar het was een procedure om het toch even te laten naarkijken. Maar in de dorm ging het niet veel beter. Doreen, mijn hostmam, was super bezorgd en ongerust en haalde er een EHBO'er bij (toevallig ook een lerares van mij aangezien iedereen in dit dorp twee of meer banen heeft omdat je hier, zo'n uur verwijderd van de buitenwereld, aardig zelfvoorzienend moet zijn). Die begon plots te praten over een veels te hoog suikergehalte (vind je het gek nadat de coach en Doreen me volgepropt hadden met snoep en suiker met thee) en dat mijn ogen niet goedreageerde (mens als je iemand verblind met een schijnwerper dan reageert niemand gezond). En dus waarschuwde ze me over rustig aan doen, waarschuwen als ik me niet goed voelde en een mogelijke dood als ik niet deed wat ze zei (Bruna stond inmiddels op het punt te gaan huilen). Ik begon me inmiddels te vervelen en wou terug naar de coach, maar de lerares en Doreen vonden het beter als ik naar het ziekenhuis ging. En daar was mijn aandacht weer want hoe vervelend het ook was dat mijn oor niet wou stoppen met bloeden en dat ik Doreen afhield van haar eigen Thanksgiving maal, was het toch redelijk cool dat ik hechtingen zou krijgen. Althans, dat denk je. In het ziekenhuis (de eerste hulp leek meer op de onderzoekskamer van onze huisarts) moesten we uren wachten terwijl nietswetende troela's en een broeder (sorry hoor, maar als een tiener binnenkomt met een wond dan kan je toch op z'n minst een leuke zuster sturen!) ons bezighielden. Daar kwamen eindelijk de hechtingen en van de verdovingsprik tot aan het einde van de vierde hechting, voelde ik niets. Zelf heb ik de wond nooit gezien, maar ik moest er wel mee leven dat ik een stomme hoofdband moest dragen om druk op het oor te houden en dus stond ik een week lang voor gek met een witte tulband op m'n hoofd. Thankgiving bracht ik uiteindelijk door met m'n hostfamilie en daar was de kalkoen, aardappelsalade en veel, veel meer, even goed. De volgende dag keerde ik terug naar de coach en stichtte we onder andere bomenhoge vuren en reden we nog wat meer op de vierwielers. Uiteindelijk was het een superleuk weekend geworden en ach, dan maakt het ook niet meer zo veel uit dat je bijnaam "Mustafa" werd vanwege je hoofdband.

Basketbal
Drie weken eerder besloot ik (gedwongen, iedere dormstudent moet een sport spelen) bij het basketbalteam aan te sluiten en met lage verwachtingen kan het alleen maar beter worden. Practice (elke dag van 6 tot 8 met 45 minuten van te voren fitness), was oververmoeiend want je rend jezelf kapot en als je dan ook nog eens kamergenoten hebt die 's avonds niet willen slapen omdat zij 's middags al hadden getukt, dan ben je aan het einde van de week verdomde woedend als je op een zaterdag weer eens wakker wordt om 8 uur omdat je zo gewend bent aan het ritme (dat me al sinds m'n 4e achtervolgt, MAM!!) Hoe dan ook, in die drie weken begon ik basketbal toch wel leuk te vinden en toen de dag eindelijk aanbrak dat onze eerste wedstrijd gespeeld zou worden, begon het toch erg te zenuwen bij ons. Zeker omdat de helft van het team niet mocht spelen omdat ze onvoldoendes haalde. Ik moet zeggen, het gevoel als je speelt en de gehele gymzaal kijkt naar je, is geweldig. Er is niets leuker dan spelen, rondrennen en je best doen om te winnen (ik zeg je best doen, want 2 oefenwedstrijden en 2 officiele wedstrijden later hebben we nog steeds niet gewonnen) en als je dan op de bank zit dan moedig je je team aan. Yep, Amerika doet het anders en hoe verslaafd ze ook zijn aan gesmolte kaas en boter, sommige dingen doen ze wél goed.

Let It Snow, Let It Snow, Let It Broeikaseffect!!
Na onze vierde wedstrijd, waarin ik een kleine 5 minuten heb gespeeld (ok, ja, ik kan evengoed een basketbal vangen als een goudvis, maar mag ik tenminste wat credit krijgen voor mijn verdediging?) en ik de dag vooral doorbracht met het helpen van Doreen in de kantine van de sportzaal (we verkopen dingen voor onze voorjaarstrip), eindigde we de avond met een 11 punten verlies, wat totaal onverdiend was, want we hadden twee scheidsrechters die de schijt wisten van rechtvaardig en ons team pas echt begon te spelen toen we 20 punten achter stonden, maar toch, we hadden een super wedstrijd achter de rug en ik was toe aan een bank met een film toen Bruna op eens gillend op me af kwam rennen dat het sneeuwde buiten. Ik, die elke dag dankbaar was dat de sneeuw richting Nederland ging dit jaar, vond dat de avond officieel in het gevroren water was gevallen. Maar eenmaal buiten (in de kou, sorry, maar wie wordt nou blij als je BEVROREN water uit de lucht ziet vallen en er met dikke letters JE GAAT VALLEN in de toekomst geschreven staat?) was het toch niet zo erg. Vele uitwisselingsstudenten beleefde hun eerste sneeuw en op een haast sprookjesachtige manier dwaalde sneeuw rustig en zonder al te koud te zijn, neer in het dorpje dat plots erg ideallistisch (a la Zwisterland) aandeed.

En dus sluit ik dit verhaal af van de maanden november en december, met een vrees om naar buiten te kijken want als het meer gesneeuwd heeft wordt ik misschien gek, maar met het besef dat ik toch moet opstaan omdat onze volgende wedstrijd in vijf uur is, kijk ik vrolijk uit naar het moment dat de aankomende 12 dagen voorbij zijn, en ik mijn eerste echte officiële witte Amerikaanse kerst mag beleven....

Fijn Feestdagen iedereen!

Two Months In Two Minutes

Het is haast onmogelijk om de afgelopen twee maanden te beschrijven. Sinds New York is er zo veel gebeurd dat ik nauwelijks weet waar ik moet beginnen. Ik besef dat jullie geen idee hebben waar ik zit, met wie ik zit en vooral, met welke herinneringen van de afgelopen twee maanden ik hier zit. Ik zal bij het begin beginnen, maar ik betwijfel of ik alles kan vertellen, dat zou onredelijk zijn voor zowel jullie als mij. Hoe dan ook, na het geweldige reisje naar NY vloog ik naar San Francisco, en van daaruit vloog ik vanuit de bewoonde (en bekende) wereld naar een staat genaamd Oregon. Ik en Babette (een meisje uit Ned. die ook een jaartje Amerika aandoet) waren bloednerveus toen we het vliegtuig uitstapte. Na de afgelopen dagen met elkaar en andere Nederlanders te hebben gehangen was dan nu het moment aangekomen waarop we afscheid moesten zeggen van de Nederlandse bekendheid en in het diepe springen dat The American Culture heet. Zouden onze host families aardig zijn? Zullen ze op ons staan wachten? Waar zijn we in godsvredesnaam aan begonnen en kunnen we nog terug? Eenmaal uit het vliegtuig, door de lange hal, waren we als een stel idioten de beurt aan het afwisselen wie er als eerste om de volgende hoek zou gaan. Uiteindelijk waren we dan daar. Met ons hele leven achter gelaten in een klein vliegveldje zonder al het bekende en met het uitzicht op een groep vreemde die op de mensen op ons kleine vliegtuigje wachtte. Tussen die mensen stond andere bekende Jella die haar gastmoeder al enkele uren geleden had ontmoet. Het eerste wat je in zo'n situatie doet is op het enige bekende afrennen en er aan vast houden, maar dat was niet nodig. Mijn hostmoeder en enkele dormgenoten (is dat een woord?) stonden al op me te wachten en hoewel ik niet wist wie ze was, was ze zelf slim genoeg om zichzelf voor te stellen en een ongemakkelijke situatie te voorkomen waarbij ik hallo zou zeggen tegen een wildvreemde vrouw met de veronderstelling dat dat m'n hostmoeder was. Wat ongemakkelijk leerde we onze hostfamilies kennen terwijl we op onze spullen wachtte. Vanaf toen ging het razendsnel. Wij Nederlanders namen afscheid van elkaar en daar ging ik dan, met een groep onbekende mensen in een wit busje naar een plek die ik alleen kende van Google Earth. Ik herinner me erg veel van de heenreis, wat erg verbazend is aangezien ik halfdood op de achterbank zat. Na 36 uur wakker zijn, inclusief één dag New York, één nacht stoer wakker blijven in een hotel en één dag door Amerika reizen, was ik dood, dood, dood, dood moe. Ik besefte dan ook nauwelijks dat we stopte bij een winkel, dat we mijn huidige woonplaats binnen reden, dat ik werd voorgesteld aan de rest van mijn dorm en dat ik naar binnen liep en op mijn bed plofte. 

Dat hielp in ieder geval wel heel erg met het wennen. Wanneer je na zo'n avontuur op een zondagmorgen wakker wordt in een vreemd gebouw dat je thuis wordt voor het aankomende jaar, ben je een stuk beter gewend aan je nieuwe leven dan dat je de verandering bewust mee maakt. M'n hostmoeder, Doreen, was de vriendelijkheid zelve, ze had me de vorige avond een glas water gebracht, maar ik had vrolijk doorgeslapen en nu bood ze ontbijt en alles aan. Dat was zo'n beetje m'n laatste herinnering van de eerste week. Dat plus de volgende dag zat ik in de schoolbanken, wennend aan hoe anders (en oud) alles was en stiekem schreeuwend hoe ik hier nooit zou kunnen leven. In de navolgende weken merkte ik wel weer hoe "stads" ik eigenlijk ben. Op je uiterlijk let je hier niet en je vermaken wordt compleet opnieuw gedefineerd wanneer je in de Middle of Nowhere zit. Uitjes naar de stad worden al snel grootste gebeurtenissen en elke verandering pak je met beide handen aan, want alles is beter dan in dezelfde sleur vallen waar je elke dag in zit.

Nou moet ik zeggen dat het lang niet zo erg is als ik altijd doe blijken. De sleur hier is eigenlijk prima vermakelijk, het is alleen dat je niets noppes nada te doen hebt. En dus leer je iedereen om je heen kennen, speel je meer sporten dan je ooit had gedacht (sorry, maar na twee dagen in het Football team bedacht ik me dat je als luie zak niet te veel hooi op je vork moet nemen) en ben je al blij als er een boerenfeest is waar je een zaterdagavond kan spenderen zoals het eigenlijk hoort; muziek, dans en, nouja, je mag naar alcohol kijken. Dan hebben we nog Homecoming, wat erg gaaf was. Nee, het was geen echt schoolfeest en een feest zoals dat zou in Duiven worden gelabeled als "grote mislukking",maar met de riemen die ik had heb ik nog aardig weten te roeien. Iedereen had me verlaten en met een paar kinderen van de lagere school wist ik de cafeteria om te toveren in een redelijke danszaal. Ik was erg trots op mezelf, ook al was het feest nog lang niet zoals we dat in Nederland zouden doen. Enkele weken eerder was er The Painted Hills Festival. Mitchell's (het dorpje waar ik zit) jaarlijkse en enige feest waarbij het hele dorp activiteiten doet. Een daarvan is de dunktank. Een grote bak water met een springplank waar men op kan zitten en anderen kunnen een doel bekogelen met ballen. Als ze het doel raken zakt de springplank naar beneden en valt degene op de springplank in het water. En ik, met mijn hart voor het goede doel waar het geld naar toe ging, offerde mezelf op om op de springplank te gaan zitten. Leuk en aardig, maar toen ik in het ijskoude water viel en boven kwam met de woorden "Holy Fuck", was ik een stuk minder geliefd. Gelukkig is er elke week wel een schandaal in dit dorp en dus was ik tijdens de studentenverkiezingen populair genoeg om Vice-President te worden! Yep, er is zo veel gebeurd in de afgelopen maanden dat ik nog uren door kan praten, die verhalen zouden onder andere een meisje dat uit de dorm vertrekt betreffen, een van de coolste mensen in het dorp die ons heeft verlaten, ruzies in de dorm, liefdesrelaties in de dorm, een hoop meidendrama, een nachtmerrie weekend dat eindige in het verliezen van mijn iPod, het breken van mijn gloednieuwe camera tijdens het rotsklimmen, het populariteitsverlies van iedereen die het Football team uitgaat, het over water vliegen terwijl je achter een speedboot hangt, het uitkijken op het dorpje terwijl je een honderd meter hoger op rotsen uitkijkt en het bekijken van vele, vele sportwedstrijden waarbij je min of meer gedwongen wordt om te vrijwilligen als cameraman of snoepverkoper, enz. enz. Hoe dan ook, ik heb hier echt een geweldige tijd, maar ondertussen mis ik iedereen in het koude Nederland ontzettend, en hopelijk zal dat zo blijven, want hoewel ik hier niet weg zou willen en iedereen onzettend cool vind, wil ik nooit en ten nimmer vergeten dat ik voor dit grootste avontuur al mensen kende die mijn leven (haast) even avontuurlijk maakte.

Hou je haaks en tot de volgende keer (die hopelijk sneller zal komen),

en kijk uit naar de foto's die ik snel zal uploaden!!!

Gr. Manju-vergeet-me-niet

Edit: Nieuwe foto's op mijn Picasa webalbum:

High School Year